หนิงเทียนมองดวงตาที่แฝงความหวังของซีเมินอวิ๋นอี้ มุมปากกระตุกแรงๆ ถี่ๆ
ตลอดชีวิตล่าห่าน วันนี้กลับถูกห่านมันงับตาเสียเอง
"พี่น้องกันจริงๆ เลยสองคนนี่!"
หนิงเทียนหน้าตายเป็นไฟไหม้ "คราวนี้ออกมารีบนัก ไม่ได้เตรียมอะไรที่ใช่มือพวกแกมาเลย"
พูดจบ ฝ่ามือเรืองแสงสีเขียว ใบไม้เนื้ออวบอิ่มน้ำชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
"นี่คือใบเสวียนซวงหลงหลันชั้นสูงสุด ยกให้แก ถือเป็นของขวัญพบกันครั้งแรก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้: "......."
"พี่ใหญ่ก็คือพี่ใหญ่ ใหญ่ใจจริงๆ!"
หนิงเทียนมุมปากกระตุก เขาไม่ได้โง่ จะไม่รู้ได้ยังไงว่าซีเหมินอวิ๋นอี้กำลังพูดเสียดสีว่าเขาขี้เหนียว
"อย่าดูถูกใบเสวียนซวงหลงหลันชิ้นเล็กๆ ใบนี้นะ ถ้าชงชาได้พอให้พวกแกสามคนดื่มเลย.......ของแบบนี้คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้เห็น ทั่วทั้งจักรวาลฟากฟ้าก็มีไม่ถึงกี่ใบ"
"พอดื่มเข้าไป ไม่ใช่แค่หลอมเส้นเอ็นและกระดูก บ่มเนื้อกาย เพิ่มพูนการบำเพ็ญเท่านั้น แต่ยังทำให้ทั้งร่างเปี่ยมด้วยกลิ่นหอมที่ไม่เคยจางตลอดชีวิต อยู่ได้ทั้งเดือนโดยไม่อาบน้ำก็ไม่เหม็นตัว"
ตาซีเมินอวิ๋นอี้สว่างวาบ รีบยื่นมารับใบเสวียนซวงหลงหลันจากมือหนิงเทียนทันควัน
"ขอบคุณพี่ใหญ่ ขอบคุณไอดอล!"
หนิงเทียนกลอกตาไปทางไหนทางนั้นอย่างสุดกลั้น
"เรียบร้อยแล้ว อู๋ไป๋ พวกเราจะพามู่เทียนกลับ"
อู๋ไป๋พยักหน้า
เขาเข้าใจว่าหนิงเทียนตั้งใจจะแงะปากมู่เทียน เพื่อถามหาที่ตำแหน่งของแดนเทพ
อู๋ไป๋พูดว่า "ขอต่อรองอะไรสักอย่าง"