อวี้เฟยเฟยกินข้าวเสร็จ ก็ล้างชามให้เองโดยไม่ต้องบอก
ช่วงนั้นเอง นครขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในสายตาของอู๋ไป๋
กำแพงเมืองสูงตระหง่าน ภายในเมืองผู้คนแน่นขนัด ครึกครื้นไม่ซ้ำใคร
ที่นี่คือเมืองเฟิงหวง
เมืองเฟิงหวงเพียงเมืองเดียว ย่อมเทียบได้กับเมืองเสียงหยุนหลายเมืองรวมกัน
อู๋ไป๋หาที่โล่ง ๆ แห่งหนึ่ง แล้วลงจอดเรือใหญ่
อู๋ไป๋มองตู้ช่างหนึ่งครั้ง ไม่พูดอะไร
ตู้ช่างรู้สึกเย็นวาบขึ้นในใจ ความหมายของสายตานั้นเข้าใจได้ดี มันคือการเตือนว่าห้ามคิดหนี
ถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่อยากสร้างเรื่องเพิ่ม จึงเดินตามหลังอู๋ไป๋อย่างเชื่อฟัง
ทุกคนเดินมุ่งหน้าเข้าเมือง
ทหารยามที่ประตูเมืองสวมเกราะครบชุด มือถือหอกยาว เอวสะพายดาบยาว
จ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมืองแล้วก็เข้าไปได้
แต่อู๋ไป๋ไม่มีแผนจะจ่ายเงิน
ดังนั้น พวกเขาจึงถูกขวางไว้
"พวกนายนี่ จ่ายค่าเข้าเมือง"
อู๋ไป๋แรกตั้งใจจะใช้วิธีเดิม คือพุ่งเข้าไปแล้วสร้างเรื่องให้เละเทะทั้งเมือง
แต่ไม่คิดว่าอวี้เฟยเฟยจะจ่ายค่าเข้าเมืองให้เอง
อู๋ไป๋: "……"
เด็กน้อยคนนี้ดูรวยเหลือเกินนะ
ทุกคนเข้าเมืองได้อย่างราบรื่น
อู๋ไป๋มองไปรอบ ๆ ไปพลาง ๆ แล้วพูดลอย ๆ ว่า "เด็กเงียบ คุณปู่คนนั้นให้ฉันพานายมาส่งที่เมืองเฟิงหวง ต่อไปต้องไปทางไหน?"
"ฉันชื่ออวี้เฟยเฟย"
อู๋ไป๋พยักหน้า "เด็กเงียบ ต่อไปต้องไปทางไหน?"
อวี้เฟยเฟย: "……"
เธอบ่นพึมพำอะไรบางอย่างเบา ๆ ไม่รู้กี่ประโยค น่าจะกำลังบ่นว่าอู๋ไป๋อยู่