อวี้เสี่ยงโกรธจนตัวสั่น พี่น้องของเขามีมากมาย แต่น้องสาวมีแค่คนเดียวเท่านั้น
ปกติอยู่บ้านพ่อแม่ก็เอ็นดู พี่ชายก็รักใคร่ เป็นเจ้าหญิงน้อยตัวจริงเสียงจริงของบ้าน
แต่ตอนนี้ถูกคนอื่นคว้าคอเสื้อลากไปเหมือนจับลูกไก่
ขนาดนี้จะทนได้อย่างไร
"ปล่อยน้องฉันนะ ไม่งั้น……"
"หยุดเถอะคำว่าไม่งั้น แกไม่ปล่อยฉันก็ไม่ทำอะไรแกได้หรอก ความโกรธของแกถูกเกินไป"
อู๋ไป๋โบกมือตัดบท แล้วพูดต่อ "คุยกันด้วยของจริงดีกว่า ห้าหมื่นทอง พาตัวเล็กโง่เงิบกลับบ้าน"
อวี้เฟยเฟยยืดปลายเท้าหาพื้น ลองมานานก็ไม่ถึง "ปล่อยฉันลงก่อนได้ไหม?"
"แกบอกให้พี่ชายบ้าๆ ของแกวางหอกลงก่อน ฉันถึงจะปล่อยโล่ตัวน้อยลง"
"เฮ้ย! นายเป็นคนยังไงกัน เกินไปแล้ว!"
อวี้เสี่ยงมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเย็นชา แล้วเก็บหอก
อู๋ไป๋ก็วางอวี้เฟยเฟยลง
"หนึ่งแสนห้าหมื่นทอง ปล่อยน้องฉัน แล้วส่งมันให้ฉัน"
อวี้เสี่ยงชี้ไปที่ตู้ช่าง
ตู้ช่างร่างตึงเกร็งทั้งตัว ถ้าตกไปอยู่ในมืออวี้เสี่ยง ไม่ตายก็คงเป็นขี้ผีเป็นขี้คน
อู๋ไป๋ส่ายหัว
"น้อยไป?" อวี้เสี่ยงขมวดคิ้ว
"ไม่ใช่เรื่องน้อยหรือมาก การค้าขายเรื่องความจริงใจมาก่อน ฉันตกลงกับเขาไว้แล้วว่าให้จ่ายสิบหมื่นเหรียญทอง แล้วปล่อยเขาจากไป พูดไว้แล้วต้องทำให้ได้"
ตู้ช่างหายใจโล่งออกมา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าอู๋ไป๋ดูตาสว่างขึ้นเยอะ
"ฉันจะเพิ่มราคาเอง" อวี้เสี่ยงพูด
"ไม่ได้ ฉันทำการค้ามาตลอดด้วยความจริงใจ ไม่โกงเด็กไม่หลอกคนแก่……นายจะเพิ่มได้เท่าไหร่ล่ะ?"
ตู้ช่าง: →_→
อวี้เสี่ยงมองอู๋ไป๋อย่างดูหมิ่น "ฉันเพิ่มได้อีกห้าหมื่นทอง"
"ได้ คุณชายอวี้ใจปลื้มใจป่ำ ตกลง"
อวี้เสี่ยงมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาเหยียดหยามยิ่งขึ้น แล้วโบกมือสั่งให้ลูกน้องไปเอาเงิน
เรื่องที่แก้ด้วยเงินได้ สำหรับเขาไม่ถือเป็นเรื่องเลย
"ตอนนี้ปล่อยน้องฉันได้แล้วใช่ไหม?"
"ยัง จ่ายเงินมือหนึ่ง ส่งของมือหนึ่ง"
"ฉันไม่ใช่ของ ฉันชื่ออวี้เฟยเฟย"
อู๋ไป๋ยื่นมือฟาดหน้าผากเธอเบา ๆ "หุบปากเล็กโง่เงิบ ตอนนี้ฉันพูดเป็นนาย"
อวี้เฟยเฟยกุมหน้าผาก จ้องอู๋ไป๋อย่างโกรธแค้น
ตู้ช่างหน้าซีดเหมือนคนตายพ่อแม่ ถ้าถูกส่งให้อวี้เสี่ยง เขาจบแน่นอน
ไม่นานเกินครึ่งชั่วโมง เสียงฝีม้าดังขึ้น