เด็กหญิงคิดอย่างตั้งใจสักพัก แล้วพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า "มนุษย์เมคัครับ ก็คือคนที่มาจากดาวเหล็กเกราะ"
อู๋ไป๋รออยู่นาน เห็นว่าอี๋เฟย์เฟย์เงียบไปแล้ว มุมปากกระตุกเบา ๆ "พูดจบแล้วเหรอ"
อี๋เฟย์เฟย์ห่มผ้าห่มตัวเล็กของตัวเองแน่น แล้วพยักหน้าเบา ๆ
อู๋ไป๋อดพูดไม่ได้
"เอาผ้าห่มคืนฉัน"
อี๋เฟย์เฟย์กอดผ้าห่มไว้แน่น ถอยหลังไปเงียบ ๆ สองสามก้าว แล้วกล้า ๆ ไม่กล้า ๆ พูดว่า "นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ นายบอกไว้แล้วว่าจะให้ฉัน"
"ฉันก็บอกจริง แต่นี่นายโกหกฉันมาก่อน"
"ฉันโกหกอะไรนาย"
"นายบอกว่ามนุษย์เมคัคมาจากดาวเหล็กเกราะ"
"ก็ใช่นี่ ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย" เด็กหญิงพูดอย่างมั่นใจ "ฉันไม่ได้โกหกจริง ๆ มนุษย์เมคัคก็มาจากดาวเหล็กเกราะจริง ๆ"
อู๋ไป๋: "……"
"แล้วมนุษย์เมคัคหน้าตาเป็นยังไง"
อี๋เฟย์เฟย์ตอบว่า "ก็เหมือนพวกเรานี่แหละ แต่แขนกับขาของพวกเขาเป็นเหล็กกล้า ตัวเก่งมากเลย"
"ก่อนหน้านี้เมืองเฟิงหวงของเราเคยมีมนุษย์เมคัคมาสองสามคน แขนสองข้างของพวกเขาหล่อจากวัสดุพิเศษมาก เก่งสุด ๆ หมัดเดียวก็เอาชนะผู้เชี่ยวชาญขั้นเซียนแดนดินได้เลย"
อู๋ไป๋ตกใจเล็กน้อย
ดาวเหล็กเกราะ?
มนุษย์เมคัค?
แดนเซียนนี่มันก็จริง ๆ นะ มีของปนกันมากมาย
"เอาล่ะ ฉันพูดจบแล้ว ฉันจะไปนอนแล้ว"
อี๋เฟย์เฟย์วิ่งกรูเข้าห้องโดยสารไปเลย เหมือนกลัวว่าอู๋ไป๋จะเปลี่ยนใจแย่งผ้าห่มตัวเล็กของเธอคืน
อู๋ไป๋หน้าตายสนิท รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเด็กน้อยคนนี้หลอกเอา
"นายรู้เรื่องมนุษย์เมคัคมากแค่ไหน"