ชายชราก้มหน้ามองชามเหล้าของตัวเอง แล้วยกชามที่เหลือครึ่งชามขึ้นจิบไปพลางพูดอู้อี้ไปพลาง
"ฉันรู้นะว่านายใส่อะไรลงไป ก็แค่ผสมน้ำลงไปไม่ใช่เหรอ"
"บอกเลย ที่หวานเหยาอวี่ของขาดหนัก แทบทุกร้านก็ผสมน้ำกันหมด ฉันชินกับมันซะแล้ว"
อู๋ไป๋มองเขาดื่มจนหมดครึ่งชามที่เหลือ ก็อดยิ้มไม่ได้
"ไม่ใช่ นอกจากผสมน้ำ ฉันยังใส่อย่างอื่นลงไปอีกนิด"
"อะไร?" ชายชราถลึกตาทันที "นายไม่ได้ฉี่รดลงไปใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ "...ไม่น่าเกลียดอย่างที่นายคิดหรอก แค่ใส่ยาเสินหรูโกวลงไปนิดหน่อย"
"เสินหรูโกวมันคืออะไร?"
"พิษที่ทำให้เทพกลายเป็นหมา ไม่ว่าฝีมือจะสูงแค่ไหน ก็จะกลายเป็นกุ้งนิ่มขา"
สีหน้าชายชราเปลี่ยนทันที เหมือนตกใจจนตัวแข็งค้าง
"นะ...นายทำไมต้องวางยาฉัน? เด็กนี่ใจดำชะมัด ฉันแค่อยากกันเงินนายไปซื้อเหล้ากินเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องถึงกับเอาชีวิตฉันเลยนะ"
"วางใจเถอะ ยาเสินหรูโกวไม่ทำให้ตายหรอก มันแค่เปลี่ยนจากผู้บำเพ็ญที่ทรงพลังให้กลายเป็นคนธรรมดาเท่านั้น"
ชายชราอ้าปากค้าง "แต่ฉันก็เป็นคนธรรมดาอยู่แล้วนี่"
อู๋ไป๋ "......"
"ลุงแก หยุดแสร้งได้แล้ว! ฝีมือของแกนี่ฉันยังมองไม่ทะลุเลย เลิกเล่นเป็นคนธรรมดาซะ"
อู๋ไป๋ไม่เชื่อคำพูดของชายชราเลยแม้แต่นิดเดียว
"คนธรรมดาอย่างแก จะอยู่รอดในหวานเหยาอวี่ที่ปีศาจชุกชุมแบบนี้ได้ยังไง นายว่ามันสมเหตุสมผลไหม?"
ชายชรามองอู๋ไป๋ด้วยสายตาแปลก ๆ "นายไม่ได้คิดว่าฉันเป็นพวกคนธรรมดาที่ลอยได้สูงลอยได้ไกลใช่ไหม?"