อู๋ไป๋หลบอยู่ในที่ที่ปลอดภัยสมบูรณ์แบบและยังช่วยให้ชายชราปลอดภัยได้อีกด้วน
เขาไม่เชื่อหรอกว่าชายชราคนนี้จะแสดงละครต่อไปได้อีก
เห็นชายชราหน้าตื่นเต้นเปิดวาล์วแก๊ส ก๊าซภายใน 'ฟิ้ว' ๆ ไหลออกมา
ชายชราเหวี่ยงไม้ขีดไฟ แล้วเป่าออกมาเป็นเปลวเล็ก ๆ แล้วเอาไปจุดถังแก๊ส
คิ้วดาบของอู๋ไป๋ขมวดเล็กน้อย
ณ ขณะนั้นเอง ด้านซ้ายของเขาก็มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้นมา
อู๋ไป๋หันหัวมองตามสัญชาตญาณ แต่ไม่พบอะไรเลย
เมื่อหันกลับมา พบว่าชายชรายังยืนอยู่ที่เดิม แต่ถังแก๊สในมือหายไปแล้ว
แถมหลังเขา กลับมีเสียงแก๊สรั่ว 'ฟิ้ว' ๆ ดังขึ้น
อู๋ไป๋หันไปมองข้างหลังหนึ่งครั้ง "เฮงซวย!"
"บึม!"
ถังแก๊สในมือชายชราปรากฏขึ้นข้างหลังเขาอย่างอธิบายไม่ได้ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร 'บึม' เสียงหนึ่งก็ระเบิดออกมาซะแล้ว
ชั่วขณะนั้น เปลวเพลิงกลืนกินไปทั่ว คลื่นกระแทกสยองพลิกกำแพงด้านข้างจนถล่มลงมา
อู๋ไป๋หน้าดำคำรำ ก้าวเดินออกมาจากกลางเปลวเพลิง จ้องมองชายชราไม่วางตา
"เลิกแสดงแล้วเหรอ?"
ชายชรายิ้มเจื่อ ๆ โบกมือ "เลิกแล้ว นายนี่มันทำเกินกว่าจะให้อภัยเต็มประดา"
"นายมันขี้โกงชะมัด ให้ฉันจุดถังแก๊ส ถ้าฉันเป็นแค่คนธรรมดา คงถูกระเบิดตายไปแล้วสิ?"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "เราสองคนนี่กาไปเกาะหมู อย่าหัวเราะเยาะความดำของกันและกันเลย ตัวอักษรที่เปิดเผยตัวตนฉันน่ะ นายจัดการใช่ไหม"
"ใช่" ชายชรารับสารภาพอย่างตรงไปตรงมา