อู๋ไป๋คิดว่าคนพวกนั้นไม่กล้าไล่ตามแล้ว จึงชะลอความเร็วลง แล้วครุ่นคิดว่าต่อไปควรทำอะไร
แต่ทันใดนั้น ด้านหลังก็ดังเสียงแหวกอากาศขึ้นต่อเนื่อง
อู๋ไป๋หันกลับไปมองหนึ่งครั้ง แล้วถอดใจถอนหายใจยาว
เขากางปีกทั้งสองออก โซ่! แล้วหนีไปเลย
ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้ แค่ไม่อยากทะเลาะก็เท่านั้น
ถึงการต่อสู้จะเป็นการฝึกฝนที่ดีที่สุด แต่คนพวกนี้ไม่มีแม้แต่ความท้าทายให้เสียหน่อย
ถ้าในกลุ่มนี้มีผู้เฒ่าระดับขั้นเซียนลึกลับสักคน อู๋ไป๋จะต้องลงมือเล่นให้ดูสักรอบแน่นอน
เพื่อสะบัดคนตามหลังให้พ้น
อู๋ไป๋เปลี่ยนใบหน้าใหม่ แล้วลงจอดที่พื้นดิน
ผลคือเดินไปไม่ทันสองก้าว ชายชราผู้หนึ่งที่แต่งกายขาดทุรกันดาร ผมเผ้าฟูซ่าน ก็เดินตรงมาหาเขา
อู๋ไป๋สะดุ้งสังหรณ์ใจ ข้างตัวหลบออกทันที
ชายชราไม่โดนอู๋ไป๋ กลับล้มลงเอง หน้าหงกลงแทบกอดพื้น
"ฆ่าคนแล้ว! ใครก็ได้ช่วยที! มีคนรังแกคนชรา! โอ๊ย แขนฉันหักแล้ว ขาก็หัก ปวดจนตายแล้ว..."
อู๋ไป๋ตาค้าง
เขาตาเห็นผิดหรือว่านี่คือภาพหลอน?
ที่แถวนี้เขากลับไปเจอพวกหลอกเรียกเงินชดเชย
แต่ที่นี่คือโดเมนหมื่นเยา ปีศาจร้ายนานาชนิดรอบข้างแค่เหลือบมองมาทางนี้ ไม่มีใครสนใจเลยสักนิด
อู๋ไป๋ขมวดตาลงเล็กน้อย ตัวคนนี้ไม่มีลักษณะของเผ่าเยา เป็นมนุษย์
และเขายังพบว่า อีกฝ่ายเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่มีกลิ่นอายพลังใด ๆ เลย
มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง กลับมาอยู่ในที่แบบโดเมนหมื่นเยานี่ได้ ย่อมมีปัญหาแน่นอน
"ห้ามเดินหนี นายชนฉันจนบาดเจ็บ ต้องจ่ายค่าเสียหาย ไม่มีผลึกศักดิ์สิทธิ์ 10 เม็ด ห้ามคิดจะหนี"