เห็นทุกคนมีสีหน้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด อู๋ไป๋รู้สึกพอใจมาก
การเป็นบ่าวก็ต้องมีสำนึกของบ่าว
พวกนี้สำนึกดีใช้ได้
"มาๆๆ นั่งสิ กินชามแกงเนื้อก่อน"
อู๋ไป๋เอ่ยปากต้อนรับอย่างอบอุ่น
ใครจะกล้าขัดขืน?
"ขอบคุณนายท่าน!"
ต่างคนต่างขอบคุณ แล้วก็พากันมานั่งล้อมวง
ครั้งนี้อู๋ไป๋ต้มน้ำแกงงูไว้เยอะ แบ่งคนละชามก็ยังพอมีเหลือ
ตักน้ำแกงงูให้ทุกคนคนละชาม
พวกเขาเหนื่อยแรงกายแรงใจกันมานาน ที่จริงหิวกันมานานแล้ว ยิ่งน้ำแกงงูฝีมืออู๋ไป๋รสชาติไม่เลว ต่างรู้สึกว่ามันอร่อยสุดยอด
"ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นคนของฉัน ฉันขอพูดตรงๆ เลย"
"ต่อจากนี้ คำสั่งของฉัน พวกนายต้องปฏิบัติตามทันที ทำดีมีรางวัล ทำพลาดก็ต้องถูกลงโทษ"
"ฉันเป็นคนให้รางวัลลงโทษชัดเจน ตราบใดที่พวกนายทุ่มเททำงานให้จริงๆ ฉันไม่มีทางทำไม่ดีกับพวกนายแน่ ตอนนั้นวิชาอะไรก็ตาม ให้พวกนายเลือกได้ตามใจ"
ทุกคนมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ในใจคงด่าโอ้วไป๋ไปแล้วสารพัด
ในฐานะแม่ทัพใหญ่ เคยผ่านร้อนผ่านหนาว เคยเห็นอะไรมาสารพัด ไม่ว่าจะพลังบำเพ็ญหรือจิตใจ ล้วนไม่ใช่คนธรรมดาจะเทียบได้
ดังนั้น แผนการใหญ่ที่อู๋ไป๋วาดฝันไว้ พวกเขาไม่หลงเชื่อเลย
แน่นอน อู๋ไป๋ก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ เขาแค่รับผิดชอบวาดฝันให้ดูก็พอ
"กลับไปก็เป็นแม่ทัพใหญ่เหมือนเดิม ไปกินไปเที่ยวตามสบาย สรุปคือทำอะไรที่ควรทำ ฉันมีข้อเรียกร้องเดียว คือพอคำสั่งฉันมาถึง ต้องรีบไปทำทันที เข้าใจไหม?"