อู๋ไป๋มุมปากยิ้ม แต่แววตาเย็นชา
โม่ซิงเยว่เป็นม้าดุร้าย หากจะฝึกให้เชื่อง ต้องขยี้ความหยิ่งของนางให้แหลก
อู๋ไป๋คลึงขวดยาในมือ พูดอย่างเย็นชา: “เลือกเอา จะเต้นรำให้พวกเราดู หรือจะดื่มยานี้ลงไป ที่ข้าอยากให้เลือกข้อหลังก็เพราะอยากมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทุกคนที่นี่”
โม่ซิงเยว่จ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาแค้นเคือง
“เจ้าจะเสียใจ”
“โม่ซิงเยว่ เจ้าเป็นคนฉลาด ควรรู้จักดูสถานการณ์ อย่าลืมว่าตอนนี้ใครเป็นใหญ่ที่นี่”
โม่ซิงเยว่กัดฟันแน่น น้ำเสียงดุดัน: “ได้ ข้าเต้น”
การเต้นรำให้ดู ยังดีกว่าต้องเสพยานี่สักร้อยเท่า
แต่นางเป็นถึงราชนิกุลแห่งเผ่ามาร เป็นแม่ทัพที่คุมทหารสามสิบล้าน จะให้ต้องมาเต้นรำอย่างหญิงงามเมืองเพื่อเอาใจพวกผู้ชายแบบนี้ ก็อดแค้นใจไม่ได้
แต่นางก็รู้ดี หากไม่เต้น อู๋ไป๋ปีศาจนี่ต้องบังคับให้นางเสพยาอย่างแน่นอน
ยาชนิดนี้ฤทธิ์รุนแรง หากทานเข้าไป ใจไม่แข็งพอ สติจะดับวูบ เหลือเพียงความต้องการดิบดาน
ที่นี่มีแต่ผู้ชาย ถ้านางโดนยาเข้าไป ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายขนาดไหน
“แม่ทัพมั่วรู้จักกาลเทศะจริง ๆ งั้นเริ่มได้เลย ทุกคนรอไม่ไหวแล้ว”
โม่ซิงเยว่กำหมัดแน่น ข้อนิ้วขาวโพลน แววตาคมกริบดุจมีด จ้องอู๋ไป๋แวบหนึ่ง แล้วเดินไปยังพื้นที่ว่างไม่ไกลนัก
นางแม้จะเก่งทั้งบุ๋นบู๊ แต่ก็ไม่เคยเรียนเต้นมาก่อน
นางเป็นราชนิกุลแห่งเผ่ามาร เป็นแม่ทัพใหญ่ ไม่ต้องมาเรียนรู้ของต่ำต้อยแบบนี้เพื่อเอาใจผู้ชาย