"เว้ย เห็นแล้วเหมือนมันฝรั่งเผากองหนึ่งเลยว่ะ"
ซีเหมินอวิ้นยี่แซวโมซิงเยว่และพวกแบบกวนประสาท
โมซิงเยว่จ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาแค้นเคือง
อู๋ไป๋เดินไปข้างหน้าเธอ แล้วนั่งยองๆ พูดว่า "ยังไง ไม่ยอมรับพ่ายรึไง?"
โมซิงเยว่กัดฟันแน่นจนดังกรอด ๆ "อู๋ไป๋ นายชนะแล้ว"
"นี่คือผลลัพธ์ที่เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว"
โมซิงเยว่โกรธแทบจะช็อกตายคาที่
"บีบหยดเลือดหัวใจออกมาหนึ่งหยด"
โมซิงเยว่มองอู๋ไป๋อย่างเย็นชา แต่ก็ทำตามอย่างไม่รีรอ บีบเลือดหัวใจออกมาหนึ่งหยดทันที
อู๋ไป๋รับหยดเลือดแดงฉานนั้นมา ใช้เลือดเป็นหมึก ผนึกมือเขียนอะไรบางอย่าง
ชั่วขณะหนึ่ง ลวดลายสีแดงเลือดน่าขนลุกก็ก่อตัวขึ้นตรงหน้า
อู๋ไป๋ยื่นนิ้วชี้แตะเบา ๆ ลวดลายเลือดนั้นก็วาบเข้าสู่กลางหน้าผากของโมซิงเยว่และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
โมซิงเยว่รู้สึกได้เพียงความเย็นวาบที่กลางหน้าผาก ยื่นมือไปลูบก็ไม่เจออะไร
แต่เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่า ในสมองของเธอมีอะไรบางอย่างเพิ่มเข้ามา
อู๋ไป๋ขี้เกียจจะสนใจเธออีก ลุกขึ้นมองไปทางคนอื่น ๆ
"ทุกท่าน อย่านั่งเฉยเลย สักคราครบสัญญาเสร็จ ผมจะช่วยรักษาบาดแผลให้พวกคุณเอง"
เย่เต๋อชิวและพวกคือคนแก่ที่เก๋าประสบการณ์
พวกเขารู้ดี เรื่องมันถึงจุดนี้แล้ว การขัดขืนต่อรองก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี
ตอนนี้อู๋ไป๋คือมีดเขียง พวกเขาคือปลาบนเขียง
อยากมีชีวิตรอดก็ต้องทำตามที่อู๋ไป๋บอก
ดังนั้น พวกเขาจึงพากันมอบเลือดหัวใจของตัวเองออกมา
อู๋ไป๋ทำแบบเดียวกัน ปลูกสัญญากลืนวิญญาณให้พวกเขาทุกคน
แน่นอน ไป๋เทียนซุนและพวกก็ไม่ได้หนีรอดจากเงื้อมมือเขา