อาธีน่าจ้องมองอู๋ไป๋เงียบ ๆ
รูปร่างหน้าตาดีไม่ใช่เล่น แต่อาธีน่ากลับรังเกียจอู๋ไป๋เป็นที่สุด ไม่ใช่เพราะหน้าตาไม่หล่อ แต่เพราะท่าทีของเขา หรือไม่ก็เพราะเธอแค่อยากทำตัวให้ดูไม่ผิวเผินไปกว่านั้น
คนนี้ท่าทางหยิ่งผยอง อย่างน้อยในสายตาอาธีน่าก็เป็นแบบนั้น
เธอคือใคร? เทพีแห่งสงคราม เทพีแห่งปัญญา เทพีแห่งโลกตะวันตกทั้งหมด
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ในสายตาอู๋ไป๋ ปฏิกิริยาและสีหน้าของเทพีอย่างเธอตอนนี้ดูเหลือบ้างอำพรางซะเหลือเกิน
"นายเป็นใคร?"
สีหน้าอาธีน่ากลับมาสงบอีกครั้ง ที่เมื่อกี้ดูละเลิ่ดละเลอเพราะเธอถูกขังมานานเกินไปจริง ๆ
ถ้ายังอาละวาดต่อไป คงกระทบภาพเทพีของเธอ
"อู๋ไป๋"
อาธีน่าพูดอย่างเรียบนิ่ง "ชื่อธรรมดา ตัวคนก็ธรรมดา นายมาทำอะไรที่นี่?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "นางเคยคิดไหมว่า ธรรมดาหลาย ๆ อย่างรวมกันมันก็ไม่ธรรมดาแล้ว ส่วนฉันทำไมถึงอยู่ที่นี่? ก็เพราะรอนางกับซูสปู่แก่นั่นไง"
อาธีน่าหัวเราะ คิ้วขมวดแฝงความดูถูก "รอฉัน? เพื่อมากราบสักการะ?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "นางชอบตัวเองจังเลยนะ แล้วนางมั่นใจได้ยังไงว่าฉันไม่ได้มาเพื่ออัดนางกับซูสปู่แก่นั่น?"
"แค่นายเนี่ยนะ? เด็กเหม็นนมยังไม่หายปาก ในสายตาฉันนายก็แค่เด็กแบเบาะ"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าหัวเราะขำ "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อายุมากกลายเป็นทุนโอ้อวดไปแล้ว?"
"อายุไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยสำหรับเหล่าเทพ"
อู๋ไป๋ส่ายหัว หยิบถ้วยมาตักโจ๊กให้ตัวเองสักถ้วย แล้วจิบกินเลียขอบถ้วยไปอย่างไร้ภาพพจน์
ผ่านไปสักพัก โจ๊กครึ่งถ้วยลงท้อง อู๋ไป๋หรี่ตาพร้อมความสบายใจ
"นางไม่กินสักหน่อยเหรอ?"
อาธีน่าพูดเสียงเย็น "นายไม่กลิ้งออกไปเหรอ?"
"นายชื่ออู๋ไป๋สินะ? บอกให้ คู่ต่อสู้ของฉันไม่ใช่เด็กแบเบาะแบบนายหรอก"
"โอ้?" อู๋ไป๋พูดอย่างมันส์ปาก "แล้วคู่ต่อสู้ของนางคือใคร? ฉู่สวินจอมมารเหรอ?"