รุ่งเช้าวันถัดมา ทุกคนกำลังนั่งกินอาหารเช้ารวมกัน
เสี่ยวชิงกับธิดามังกรเดินเข้ามา
สองคนนี้เมื่อคืนได้ตกลงคบกันเป็นคู่แล้ว
แต่ทั้งคู่ล้วนเป็นการคบหาครั้งแรกในชีวิต เข้าประตูมายังจับมือกันอยู่ พอถึงหน้าประตูก็ผละมือออก เพราะต่อหน้าคนอื่นก็ยังอายอยู่ไม่น้อย
สองคนแกล้งทำเป็นเฉยเมย
แต่ทุกคนกลับมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
ทั้งสองถูกมองจนทั่วร่างไม่สบายตัว
"ดูไปดูมา ฉันไม่ได้พูดผิดใช่ไหมล่ะ?"
ซีเหมินหยุนอี้ชี้ทั้งสองพูดอย่างตื่นเต้น
"เสี่ยวชิง ยินดีด้วยนะ"
หลินตั้นจวงพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ธิดามังกร ยินดีด้วย"
ทั้งสองอายจนหน้าแดง ดูท่าทุกคนคงรู้กันหมดแล้ว
ธรรมดาอยู่แล้ว พอซีเหมินหยุนอี้ปากร้ายคนนี้รู้เข้า เท่ากับทั้งโลกรู้
หลินตั้นจวงเรียกว่า "เข้ามานั่งเร็ว"
ที่สองคนนี้เดินมาถึงกันได้ ทุกคนก็ยินดีแทนพวกเขา
จริง ๆ ทุกคนสังเกตมานานแล้วว่าทั้งสองมีใจให้กัน เพียงแค่ยังไม่มีใครแหกกระดาษบังหน้าต่างใบนั้นเท่านั้น
ในใจของทุกคน สองคนนี้เป็นคู่กันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
ส่วนหลินฉิงห้องตัวลงหูตก เขาก็อยากมีรักหวาน ๆ สักทีเหมือนกัน
หลินฉิงสงสัยมาตลอดว่าเป็นฝีมือเหลียงหย่วน...ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงหารักแท้ไม่เจอสักที?
ซีเหมินหยุนอี้เดินเข้าไปแอบอยู่ข้าง ๆ เสี่ยวชิง ทำหน้ายักคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า
"พี่ชาย เมื่อคืนมันส์ใช่ไหมล่ะ?"
เสี่ยวชิง: "......นายคิดให้สะอาดสักนิดไม่ได้เหรอ?"
"เชีย...ผู้ชายผู้หญิงมันก็เรื่องปกติของมนุษย์ จะอายอะไรนักหนา?"
ปากเสี่ยวชิงกระตุกไปมา "ฉันยังไม่ได้ขึ้นบัญชีกับนายเลยนะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเป็นฝีมือนาย เมื่อคืนที่แอบซุ่มดูอยู่ในแนวไม้ก็คงเป็นนายใช่ไหม"
"เจ้านกโง่ นายพูดภาษามนุษย์เป็นหรือเปล่า? ถ้าไม่มีฉัน นายจะได้กอดสาวสวยกลับบ้านแบบนี้เหรอ? นายควรจุดธูปเช้าเย็นกราบไหว้ฉันซะเลย"
ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างหยันเหยียด "นายก็จริง ๆ ไม่ถือว่าเป็นคนเลย เมียกอดขึ้นเตียงแล้ว ผู้ทำสมรสก็โยนข้ามกำแพงทิ้ง"