ทุกคนมองไปที่ราชินีแมงมุมด้วยความเหนื่อยใจ
เรื่องแบบนี้ถ้าเธอไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอแอบเรียกค่าไถ่จากอู๋ไป๋ และไม่มีใครจะไปฟ้องจักรพรรดิสัตว์อยู่ดี
แต่เธอนี่สิ พูดมันออกมาเองซะงั้น
อู๋ไป๋ฝืนยิ้ม "ต่อไปถ้าจะเรียกค่าไถ่ใคร ซ่อนไว้ในใจก็พอ อย่าพูดออกมา"
"แกเรียกค่าไถ่ฉัน แล้วยังให้ฉันช่วยปิดปากไว้ด้วย มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโง่มากนะ"
"มีเหรอ?" ราชินีแมงมุมไม่คิดอย่างนั้น เธอกล่าวอย่างจริงจัง "นี่ไม่ใช่เพราะฉันซื่อสัตย์หรือไง?"
อู๋ไป๋: "......"
"คนซื่อสัตย์ไม่เรียกค่าไถ่ใครหรอก"
"ก็ฉันพูดความจริงนี่นา งั้นก็ไม่นับว่าเรียกค่าไถ่แล้วสิ"
อู๋ไป๋: ???
วงคิดสุดแปลกนี้ เขารู้ตัวว่าตามสมองของราชินีแมงมุมไม่ทันแล้ว
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะลั่นไม่ยั้ง "ราชาแมงมุม ทำได้เจ๋งมาก! คราวหน้าเรียกค่าไถ่ให้เยอะกว่านี้"
"ได้ ฉันพยายาม!"
อู๋ไป๋ขำขันตา หน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ
ตอนนี้ สมุนไพรชั้นยอดที่ต้องใช้ในการชุบโอสถคืนวิญญาณเก้าทวัฏเหลืออีกเพียงสามต้น
"ราชาแมงมุม สมุนไพรชั้นยอดสามต้นที่เหลือมีข่าวความคืบหน้าไหม?"
ราชินีแมงมุมตอบว่า "ตอนนี้ยังไม่มีครับ แต่ฉันกำลังส่งคนไปสืบหา คงเร็ว ๆ นี้จะมีข่าว"
"ขอบคุณที่รบกวน"
"ไม่รบกวนหรอก ต่อไปแค่ปล่อยให้ฉันเรียกค่าไถ่เยอะ ๆ ก็พอ"
อู๋ไป๋: "......"
ราชินีแมงมุมลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย "ที่นี่เบื่อจะตายแล้ว ฉันไปละ ถ้ามีข่าวสมุนไพรชั้นยอดเมื่อไรจะแจ้งให้"
"กินข้าวเสร็จค่อยไปสิ"
"ไม่กินแล้ว ตอนนี้ฉันมีศิลามารเพียงพอ ต้องไปกินเลิศกินหรู มองอาหารของพวกแกไม่เข้าตาหรอก"