อู๋ไป๋มองความอึดอัดบนใบหน้าอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มกึ่งขำกึ่งไม่ขำ
ราชินีแมงมุมเบ้ปากริมสีแดงฉ่ำชื้น บ่นง้องอย่างไม่พอใจ “ประสาทสัมผัสนายนี่มันไวเกินไปแล้ว ฉันก็ระวังตัวขนาดนั้นแล้ว ยังถูกนายจับได้อีก เซ็งชะมัด”
พูดจบก็ก้าวข้ามอู๋ไป๋เดินเข้าเต็นท์ไป
พอเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมเผ็ดร้อนลอยมาแตะจมูก นางสูดดมเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แล้วมองทุกคนที่ล้อมรอบหม้อน้ำเดือดๆ นั้น ถามอย่างสงสัย “ทำอะไรกันหรือ”
“ราชินีแมงมุมมาแล้วสินะ” อาธีน่ายิ้มทักทาย แล้วอธิบายต่อ “เรากำลังกินหม้อไฟกัน มากินด้วยกันสิ”
“หม้อไฟคืออะไร”
ราชินีแมงมุมเดินเข้าไปดูอย่างอยากรู้
อาธีน่าหยิบชามช้อนสะอาดๆ ส่งให้นาง แล้วยังช่วยปรุงน้ำจิ้มให้เรียบร้อย
“แบบนี้เหรอ จิ้มแล้วกินใช่ไหม” ราชินีแมงมุมคีบเนื้อหนึ่งชิ้นถาม
ทุกคนพยักหน้า
ราชินีแมงมุมจิ้มน้ำจิ้มจนทั่วชิ้น แล้วเอาเนื้อเข้าปาก “ซี๊ด… เผ็ดชะมัด”
ทุกคนยังคิดว่านางจะบอกว่าอร่อยซะอีก
อาธีน่าหัวเราะ “หม้อไฟก็แบบนี้แหละ ยิ่งกินยิ่งเผ็ด ยิ่งเผ็ดยิ่งอยากกิน”
“ก็มันเลี่ยนนิดๆ นะ” ราชินีแมงมุมว่า
ทุกคน: “……”
ก็จริง ทุกคนก็ชินกับฝีปากแย้งของราชินีแมงมุมมานานแล้ว
คำแรกเผ็ด คำที่สองชา คำที่สามคำที่สี่ก็หยุดไม่ลง
ราชินีแมงมุมยิ่งกินยิ่งเพลิน
พอนางกินได้ที่แล้ว อู๋ไป๋ถึงยิ้มแล้วถาม “มีข่าวดีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า”
“มีข่าวดีหนึ่งเรื่อง ข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง นายจะฟังอันไหนก่อน”