อู๋ไป๋ถูกพูดจนเถียงไม่ออก
เขามาเพื่อเอาความ แต่ไม่คิดว่าจะถูกพูดจนกลายเป็นฝ่ายผิด
เมื่อก่อนไม่เห็นว่าไอ้ตาเฒ่านี่จะปากจัดขนาดนี้?
สุดท้ายก็คือตัวเองไม่มีเหตุผล
อู๋ไป๋คิดๆ ดู จะเอาอย่างซีเหมินอวิ่นอี้ที่ถึงไม่มีเหตุผลก็ต้องเถียงให้ได้สักสามส่วนดีไหม?
คิดแล้วก็เลิกล้ม
อู๋ไป๋มองไปที่อ๋าวหวง: "ด่าจบหรือยัง?"
"นายรีบไปไหนหรือ?"
"นายว่าไง?"
"ข้าจะรู้ได้ยังไง? ถ้านายไม่รีบ ข้าว่าข้ายังด่าได้อีกสักพัก"
อู๋ไป๋: "..."
"ท่านอ๋าว ถือว่าข้าผิดเองได้ไหม?"
อ๋าวหวงดูถูก: "ถือว่าผิดอะไร? พูดเหมือนไม่เต็มใจ ราวกับข้าบังคับให้ยอมรับผิด อยู่ในวงการนี้ ผิดก็ต้องยอมรับ โดนซ้อมก็ต้องยืนตรง"
อู๋ไป๋: ???
ไอ้ตานี่ทำไมท่าทางเหมือนนักเลง?
"ท่านอย่าได้คืบจะเอาศอก ตอนนี้ที่ข้าไม่ทะเลาะด้วย ไม่ใช่เพราะเถียงไม่เก่ง แต่เพราะไม่มีอารมณ์"
อ๋าวหวงเบิกตากว้าง: "ทำไมนายถึงหัวแข็งนัก? นี่คือท่าทางของคนขอความช่วยเหลือหรือ?"
อู๋ไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้าวขึ้นไปรินชาให้อ๋าวหวงจนเต็ม: "ข้าผิดแล้ว!"
"พอได้ละ" อ๋าวหวงยกถ้วยขึ้นจิบอึกหนึ่ง
อู๋ไป๋พูด: "ท่านอ๋าว ไข่มุกอสูรในร่างภรรยาข้าอยู่ดีๆ ก็สั่นสะเทือนส่งเสียงผิดปกติ ทำให้นางมีพลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ไข่มุกอสูรทำไมถึงปะทุขึ้นมาได้?"
"ข้าจะไปรู้ได้ไง?"
อู๋ไป๋กัดฟันกรอด: "ท่านอ๋าว ข้ายอมรับผิดแล้ว ท่านอย่าเกินไปกว่านี้"