เดิมทีผู้เฒ่าที่กำลังโจมตีอู๋ไป๋ พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้ารับร่างของหยวนเซิ่งเสวี่ยที่กระเด็นถอยหลัง
หยวนเซิ่งเสวี่ยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อู๋ไป๋แข็งแกร่งเกินไป เพียงแค่แตะเบาๆ แรงอันน่าสะพรึงก็บดขยี้กระดูกนิ้วของนาง ทำให้นางเสียมือข้างหนึ่ง
เหตุใดบนโลกจึงมีชาวพื้นเมืองที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?
พวกนางมาที่โลกได้หลายวันแล้ว เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่พบเจอส่วนใหญ่อ่อนแอราวกับมด มีเพียงไม่กี่คนที่สมควรให้พวกเขามองด้วยสายตาจริงจัง
ผู้เฒ่ารีบนำยาวิเศษรักษาบาดแผลออกมา บรรเทาอาการให้หยวนเซิ่งเสวี่ย
กู่เย่ามีแววตาเคร่งขรึม สีหน้าหยิ่งผยองจางหายไป
เถาฉิวเสียงและพรรคพวกหน้าซีดเผือด ไม่คาดคิดว่าอู๋ไป๋จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพต่อหน้าเขาไม่อาจต้านทานได้เลย
แม้แต่ฝูงเหยี่ยวยักษ์ก็ยังตกใจจนขนพองฟู
ซีเหมินอวิ๋นอี้กำลังอ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง อู๋ไป๋แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเสียอีก อัตราการเติบโตของเขาไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าถึงได้
เจ้านี่ต้องเป็นสัตว์ประหลาดอะไรสักอย่างแน่ๆ
"บ้านเราที่หลงกั๋วมีภาษิตว่า เพื่อนมาเยือนมีเหล้าชั้นดี หมาป่ามาเยือนมีกระบอง"
"พวกเจ้ามายังโลกเพื่อตั้งตัวเป็นใหญ่ โอ้อวดแสนยานุภาพ ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ โทษของพวกเจ้าไม่มีทางให้อภัย"
"ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นแคว้นเซียนแห่งใด หรือสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณ ใครกล้าโลภมากต่อโลก ข้าจะหักเขี้ยวพวกเจ้าออกให้หมด ตัดกรงเล็บที่ถือมีดเชือดเนื้อของพวกเจ้า"