ซีเหมินอวิ๋นอี้ถูกตอกหน้าเข้าให้จริง ๆ ยกของหนักหนึ่งแสนชั่งด้วยมือเดียว มันเป็นแนวไหนกัน?
“อู๋เฒ่า ข้าถามอะไรสักอย่าง เจ้าต้องตอบตามตรง”
เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าจริงจัง อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย “ถามมาเถอะ”
“แท้จริงแล้วเจ้ามันตัวประหลาดอะไรกันแน่? เจ้าต้องไม่ใช่มนุษย์แน่ ๆ”
อู๋ไป๋ “......”
เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ตบบ่าซีเหมินอวิ๋นอี้เบา ๆ
ฟุบ! ซีเหมินอวิ๋นอี้ยุบลงไปทันที ขาทั้งสองปักลงไปในพื้น
“......บัดซบ!”
ซีเหมินอวิ๋นอี้เบิกตากว้างเท่ากระดิ่งทองแดง
“อู๋เฒ่า เจ้าต้องไม่ใช่มนุษย์แน่ แท้จริงเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรกัน? รีบเผยร่างจริงออกมาเสียดี ๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปเชิญนักพรตจากเขามังกรพยัคฆ์มาปราบเจ้า”
อู๋ไป๋แสยะยิ้มเห็นฟัน “ที่จริงแล้ว ข้าคือมังกร”
ซีเหมินอวิ๋นอี้งงไปหมด “จริงหรือปลอม?”
“จริง เจ้าคือผู้สืบทอดของข้า เรียกพ่อ”
“......ไสหัวไป!”
อู๋ไป๋ขี้เกียจไปสนใจเขา เขาเอาแต่ใช้จิตสัมผัสเรียกอ๋าวหวงมาโดยตลอด
เขารู้สึกได้ชัดเจน ว่าประตูมิติที่ถูกเปิดใช้งานนั่นเคลื่อนไหวผิดปกติ ผู้คนจากแดนเซียนกำลังจะมาแล้ว
ตอนนี้ผู้ที่จะหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้ มีเพียงอ๋าวหวงเท่านั้น
แต่เขาใช้พลังจิตตะโกนเรียกอยู่นาน อ๋าวหวงก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับแม้แต่น้อย
“ท่านอ๋าว ไอ้พวกต่างเผ่าพันธุ์พวกนี้มาฉี่มาขี้หน้าบ้านท่าน ใกล้จะขี่หัวท่านอยู่แล้ว ท่านไม่คิดจะสนใจจริง ๆ หรือ?”
“ท่านนี่ทนเก่งจริง ให้เป็นข้า ข้าทนไม่ไหวแน่ เรื่องแค่นี้ยังทนได้ ขนาดอุจจาระยังกลืนได้เลย”
อู๋ไป๋พูดพร่ำอยู่นาน แต่ตลอดเวลาอ๋าวหวงไม่ตอบสนองเลยสักนิด