พื้นใต้เท้าอู๋ไป๋ทรุดตัวลงต่อเนื่อง แตกร้าวเป็นทางยาว
แต่เขายังคงยืนหลังตรง มองแผ่นป้ายอาญาสีทองอร่ามกลางอากาศอย่างเย็นชา
กู่เย่าเห็นอู๋ไป๋ยังยืนได้ ใบหน้าบิดเบี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
"อู๋ไป๋ เจ้าคิดว่าแค่นี้หรือ? ต่อหน้าราชโองการของบรรพชนตระกูลกู่ ต่อให้เป็นมหาเซียนต้าหลัวก็ต้องคุกเข่า"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่มหาเซียนต้าหลัว ยิ่งไม่ยอมจำนนต่ออำนาจข่มเหงของแดนเซียน ราชโองการของบรรพชนเจ้า สำหรับข้ามันสู้ผ้าเช็ดเท้ายังไม่ได้"
"หึ่ง!"
ป้ายอาญาที่ชำรุดสั่นสะเทือน เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าอีกครั้งปกคลุมอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ส่งเสียงคราง แรงกดดันเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง ถึงขีดจำกัดที่เขาจะทนไหวแล้ว
กู่เย่าหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม "อู๋ไป๋ หากเจ้าคุกเข่า บางทีข้าอาจไว้ชีวิตเจ้า มิฉะนั้นก็รอให้ร่างระเบิดตายเถอะ"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างไร้อารมณ์ แล้วทั่วผิวหนังของเขา ลายเส้นสีดำประหลาดก็ปรากฏขึ้น
"ตึง!"
อู๋ไป๋กัดฟัน ก้าวออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินสั่นสะเทือน แตกร้าวเป็นทาง
"ตึง!"
เขาก้าวออกไปอีกก้าว พื้นทรุดตัวลง
แววตากู่เย่าแวบผ่านความหวาดกลัว ร่างกายเย็นเยียบไปทั้งร่าง
เพราะอู๋ไป๋กำลังตรงมาหาเขา
"ตึง!"
"ตึง!"
"ตึง!"
พื้นใต้เท้าอู๋ไป๋ทรุดลงเรื่อยๆ ลายเส้นสีดำบนร่างกะพริบอย่างบ้าคลั่ง เขาเดินมุ่งเข้าหากู่เย่าทีละก้าว
ทุกก้าวที่อู๋ไป๋เดิน ใบหน้ากู่เย่าก็ซีดเผือดลงอีกขั้น ราวกับว่าแต่ละก้าวเหยียบย่ำลงบนร่างของเขา
สีหน้ากู่เย่าซีดขาวดุจกระดาษ แววตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง