วันเดือนผ่านไปทีละวัน
หลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ กลับมาที่โลกได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว
วันหนึ่ง ซีเหมินอวิ้นยี่เดินมาหาเสี่ยวชิง “เราลืมใครสักคนไปหรือเปล่า?”
“ใคร?”
“อู๋ไป๋”
เสี่ยวชิงถามกลับ “ทำไมนายถึงนึกถึงอู๋ไป๋ขึ้นมาได้ล่ะ ต่อให้อยู่กับฉู่สวินก็คงไม่มีอะไรหรอก”
“แต่เป็นเดือนมาแล้ว พ่ออู๋ยังไม่มีข่าวคราวเลย ฉันก็เริ่มคิดถึงเขาจริง ๆ นะเนี่ย”
เสี่ยวชิงมองด้วยสายตาเหยียดหยาม “นายโดนลูกสาวกลั่นแกล้งจนหมดรูปแบบเลยนึกถึงพ่ออู๋ขึ้นมาสิ”
“พูดเวอร์อะไรของนาย ลูกสาวฉันเมื่อวานยังเรียกฉันว่าพ่อเลยนะ”
“นายแน่ใจว่าเรียกนาย?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้: “......”
“เจ้านกโง่ นี่นายจะพูดว่าไงนะ ลูกสาวฉันไม่เรียกฉันว่าพ่อแล้วจะเรียกใคร ถ้านายยังคุยกับฉันแบบนี้อีก ฉันจะเอาการใหญ่แล้วนะ”
เสี่ยวชิง pursed ริมฝีปาก “ขี้เกียจสนใจนาย.....ไปหาเสื้อกันหนาวของนายเถอะ”
“ว่าแต่นายกับธิดามังกรเป็นยังไงแล้ว?”
“เรื่องของนาย?”
“ยังไม่สำเร็จ?”
“ฉันยังไม่ได้ประกาศความรู้สึกด้วยซ้ำ จะให้สำเร็จยังไง?”
“ตัวกลัวจริง ๆ เลย”
“เชี่ย!”
สองคนเกลียดกันคนละเล็กคนละใหญ่ แล้วแยกย้ายกันไป
ซีเหมินอวิ้นยี่กลับมาแล้วเริ่มประจบเอาใจเสี่ยวอวิ๋นอวิ๋น
แต่เสี่ยวอวิ๋นอวิ๋นไม่ให้หน้าเลยสักนิด วางท่าไว้ว่าถ้ากล้าอุ้มเมื่อไรจะร้องไห้ให้ดูทันที
“ภรรยา นี่เด็กน้อยคนนี้เหมือนใครนะ? เป็นเดือนมาแล้ว ยังไม่ยอมให้ฉันอุ้มสักที”
“พูดเวอร์อะไร ก็เหมือนนายไง”
“แต่ฉันไม่ได้อารมณ์แบบนี้สักหน่อย”
อาธีน่าวางขวดนมในมือลง แล้วมองเขา “นายจะพูดว่าอะไร? นายคิดว่าเหมือนใคร?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้: “......”
“เหมือนนายแหละ ความอารมณ์แบบท่าทางเย็นชานี่เหมือนตอนที่ฉันเจอนายครั้งแรกเป๊ะ ๆ เลย”
อาธีน่าขยิบตาใส่ แล้วสีหน้ากลับเคร่งเครียด “ช่วงนี้ฉันรู้สึกแรงขึ้นเรื่อย ๆ นายบอกทุกคนให้ระวังตัวด้วย องค์แท้ของอาธีน่าคงกำลังจะปรากฏตัวออกมาแล้ว”