ชางหยาแลเงาเสินอินแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาปราศจากความปรานี “อีกาให้อาหารพ่อแม่ตอนแก่ ลูกแกะย่อตัวค้อมคำนับแม่......พวกเราบ่มเพาะพวกมันขึ้นมา มอบเกียรติสูงสุดให้ ตอนนี้ให้พวกมันสละชีพเพื่อพวกเราก็ถือว่าสมควรแล้ว”
“เทพประมุขเสินอินเดินทางมาครั้งนี้ หาใช่มารับปากเป็นธรรมให้เหล่าจักรพรรดิไม่ใช่หรือ?”
ใบหน้าของเสินอินแฝงรอยยิ้มเลือนราง เขาเปิดปาก
“ข้ามาเพื่อบอกเทพประมุขชางหยา ถ้าอยากฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ ก็ต้องรีบขึ้นแล้ว......ไม่เช่นนั้น สามพันจักรพรรดิคงจะถูกอู๋ไป๋สังหารจนสิ้นซาก”
ดวงตาของชางหยาและฉานเสวี่ย์หดแคบลงทันที
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง
ชางหยาถามด้วยความตื่นตระหนกสับสน “นายหมายความว่าอย่างไร? หรือว่า......”
“เดาถูกแล้ว อู๋ไป๋หาตัวพวกมันเจอแล้ว”
ชางหยาไม่อาจระงับใจ นั่งตัวตรงขึ้น จ้องเสินอินแล้วถาม “นายรู้ได้อย่างไร?”
“ข้าลองสังหารอู๋ไป๋ แต่ล้มเหลว”
ดวงตาชางหยาหดแคบ “เสินอิน นายจะสังหารอู๋ไป๋ ทำไมไม่ปรึกษาเราก่อน?”
“ด้านบนเร่งต้องการตัวอู๋ไป๋ เป็นหรือตายก็ได้ ข้าไม่มีเวลามาปรึกษาพวกแกจริง ๆ”
“ข้ามาเพื่อแจ้งทั้งสอง ถ้ายังไม่คิดหาทางกำจัดอู๋ไป๋ บาดแผลของแกอยากจะหายขาดก็คงยากเหลือเกิน”
เสินอินหัวเราะเบา ๆ แล้วหันตัวเดินจากไปทันที
เมื่อเสินอินไปแล้ว ชางหยาหันไปมองฉานเสี่ยะ “แกคิดยังไง?”
ฉานเสี่ยะหัวเราะแหบแปลกออกมา “ข้าหายากที่ได้เห็นความโกรธและเสียใจอย่างที่สุดในดวงตาของเทพประมุขเสินอิน แกว่าเรื่องมันเป็นยังไง?”
ชางหยาก้มหน้าไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วเงยหน้าขึ้น “เชียนเมี้ยนเกิดเรื่องแล้ว”
ฉานเสี่ยะพยักหน้า “คงมีแต่เชียนเมี้ยนเกิดเรื่องเท่านั้น เสินอินถึงจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ครั้งนี้ที่มา หวังว่าคงเพื่อยืมมือพวกเรากำจัดอู๋ไป๋ ล้างแค้นให้เชียนเมี้ยน”
“เขามัวแต่คิดว่าตัวเองทำได้แอบเงียบ แต่เชียนเมี้ยนที่เคยอยู่เคียงข้างไม่ห่างหายได้หายไปนานหลายปี เรื่องนี้ซ่อนไม่อยู่หรอก”
ดวงตาชางหยาเย็นเยียบ “ผู้หญิงคนนี้ทะเยอทะยาน ตั้งแต่ต้นอยากเข้าถึงขอบเขตไร้พ่าย......คราวนี้จัดการอู๋ไป๋ไม่สำเร็จ กลับเสียเชียนเมี้ยนไปเฉย ๆ โกรธแค้นจนอับอายจึงมาหาพวกเรา อยากยืมมือพวกเราฆ่าอู๋ไป๋”