"ไม่มีปัญหา"
เหรียญทอง 50 เหรียญ อู๋ไป๋ตอบรับอย่างไม่คิดอะไร
ชุนกูอึ้งไปเล็กน้อย นั่นมันเหรียญทองถึง 50 เหรียญนะ ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะตอบรับได้ใจดีขนาดนั้น
ในเมืองเสียงหยุน ครอบครัวธรรมดารายได้ทั้งปีก็แค่สิบกว่าเหรียญเงินเท่านั้น
ต้องรู้ไว้ว่า เหรียญทองหนึ่งเหรียญเท่ากับเหรียญเงินร้อยเหรียญ
ชุนกูยิ้มแฉ่งเต็มหน้า แต่สายตากลับแวบวูบ สังเกตสีหน้าของอู๋ไป๋ คิดในใจว่าตัวเองขอราคาต่ำไปหรือเปล่า
"คุณหนุ่มผู้เจริญวัย..."
"ฉันชื่ออู๋ไป๋ อู๋ไป๋ที่มาจากโลก"
อู๋ไป๋ขัดจังหวะเธอ แนะนำตัวเอง
"โอ้ ท่านอู๋ ลูกสาวข้า เสี่ยวเทาหง ช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้ท่านอู๋มองเห็น"
"ท่านอู๋ มันเป็นแบบนี้ค่ะ เสี่ยวเทาหงแม้จะเป็นที่ที่ฉันซื้อมา แต่ฉันเลี้ยงดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองมาตลอด..."
อู๋ไป๋โบกมือ ขัดคำพูดของเธอ
ลูกสาวแท้ ๆ?
ใครจะบังคับให้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองออกรับแขก?
พูดมากมายขนาดนี้ ก็ไม่ได้แปลว่าอื่น มันคืออยากขึ้นราคานั่นเอง
"ไม่ต้องพูดมาก ขอราคามาเลย"
"ท่านอู๋เป็นคนใจดีจริง ๆ" ชุนกูยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว ทดลองถามว่า "100 เหรียญทอง"
"ไม่มีปัญหา" อู๋ไป๋ตอบรับทันที
สีหน้าชุนกูแข็งค้าง แล้วก็เริ่มเสียใจอีกแล้ว ดูท่าตัวเองขอราคาต่ำไปอีกแล้ว
"ท่านอู๋ เสี่ยวเทาหง..."
อู๋ไป๋โบกมือ "ไม่ต้องพูดเยอะ ฉันให้ 500 เหรียญทอง"
ชุนกูตกใจ แล้วใบหน้าก็เปี่ยมสุข ยิ้มจนหน้าแก่ของเธอย่นเป็นดอกเบ๊จี๋