"โบ้ม!"
หมัดเหล็กหนึ่งที ตรงเข้ากลางจมูกหนุ่มรูปงาม
ชายหนุ่มที่แต่งตัวหรูหรารำพันด้วยความเจ็บปวด ใช้มือทั้งสองปิดจมูกแล้วสะดุ้งสะเทือนถอยหลัง
กระดูกสันจมูกเกือบถูกทุบแหลก เจ็บแปลบซ่าไปหมดทุกรส น้ำตาไหลพรากทั้งสองข้าง
"นายกล้าทำร้ายฉัน รู้ไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร"
อู๋ไป๋มองเขาด้วยความสงสาร "โอ๊ย ดูท่าจะเป็นเด็กกำพร้าสินะ งั้นนายมาหาคนผิดแล้ว ฉันไม่รู้จักพ่อนายหรอก"
"ตัวดี! ฉันคือทายาทประมุขเมือง ทั้งเมืองเสียงหยุนนี่คือบ้านของฉัน นายกล้าตีฉัน นายต้องตายแน่"
อู๋ไป๋หัวเราะขำ เขาไม่คิดเลยว่าหนุ่มที่หยิบมือเลยโทษฐานคนนี้จะเป็นทายาทประมุขเมืองเสียงหยุน
ถ้าทำร้ายทายาทประมุขเมืองคนนี้เข้า ความวุ่นวายครั้งนี้จะใหญ่โตเกินไปจริง ๆ
ถ้าซีเหมินอวิ๋นอี้กับเสี่ยวชิงเดินผ่านเมืองเสียงหยุนมา ต้องได้ยินเรื่องนี้แน่
"ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร นายตายแน่ พ่อของฉัน…"
"เปรี้ยง!"
อู๋ไป๋ฟาดฝ่ามือข้ามห้วงอากาศไปหนึ่งที
ทายาทประมุขเมืองโดนจนปากเบี้ยวหน้าเบ้ ส่งเสียงร้องไม่หยุด
"นี่นายกะลางั่งหรือเปล่า ยังถามอีกว่าฉันเป็นใคร นายไม่รู้ว่าฉันเป็นใครแล้วจะแก้แค้นยังไงล่ะ"
"จำให้ดี ๆ ฉันชื่ออู๋ไป๋ อู๋ไป๋ที่มาจากโลก"
ทายาทประมุขเมืองกำมือปิดหน้า ถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา "อู๋ไป๋...ดีมาก ฉันจำนายได้แล้ว กล้าทำร้ายฉัน พ่อของฉัน…"
"โบ้ม!"
หมัดหนึ่งที่เข้ากลางดวงตา
ทายาทประมุขเมืองส่งเสียงร้องลั่น กำมือปิดตาที่บวมแดง มองอะไรไม่เห็นแล้ว
"ฉันจะฆ่านาย พ่อของฉัน…"
"โบ้ม!"