“พี่รุ่นพี่ สิ่งที่พี่พูดไปก่อนหน้านี้เป็นความจริงทั้งหมดจริงเหรอ?”
เต้าจงวางขวดเหล้าที่จ่อปากลง แล้วถามกลับ “อะไรนะ?”
“ก็นายบอกว่าราชาปีศาจลิงแดงมีร่างไม่เน่าเปื่อยอยู่หนึ่ง”
เต้าจงยิ้มแฉ่งยืดมือออกไป “ขวดเหล้าอีกหนึ่งขวด แล้วฉันจะบอกนาย”
อู๋ไป๋: “……”
เขาหยิบขวดเหล้าออกมายื่นให้
เต้าจงถึงได้ยิ้มแล้วพูดว่า “จริงสิ แน่นอน”
อู๋ไป๋ขยะแขยงมองหน้ากลับ ชายแก่นี่ไม่ใช่คนดีแน่นอน
“ราชาปีศาจลิงแดงอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่ภูเขาราชาปีศาจเป่ยหลิน จากที่นี่เดินทางขึ้นเหนือ ด้วยความเร็วของนายประมาณ 10 วันก็ถึง”
อู๋ไป๋หันหลังแล้วเดินจากไปทันที
“นายจะไปทำอะไร?”
“ไปภูเขาราชาปีศาจไง”
“โอ้ แล้วไปตายน่ะสิ เป็นครั้งแรกที่เห็นคนไปตายแล้ววิ่งเร็วขนาดนี้”
อู๋ไป๋: “……นายหมายความว่ายังไง?”
“ใต้บังคับบัญชาของราชาปีศาจลิงแดงมีปีศาจตัวใหญ่นับไม่ถ้วน ไปแบบนี้ไม่พอให้พวกมันแซะฟันด้วยซ้ำ”
“แล้วทำยังไงล่ะ?”
เต้าจงยิ้ม “หาทางเอง”
อู๋ไป๋: “……”
“นายไม่ได้มาช่วยฉันเหรอ?”
“ฉันช่วยนายได้แค่ขัดขวางคนที่เหนือกว่าเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้นเท่านั้น นอกนั้นฉันไม่ยุ่ง”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “เหล้าดี 10 ขวด”
“10,000 ขวดก็ไม่เอา ฉันออกมาได้ยากเย็น ไม่อยากโดนจับกลับไปกวาดพื้นต่อ”
อู๋ไป๋หน้าตายากสุดขีด
เต้าจงพูดว่า “ฉันให้เบาะแสหนึ่งอย่างได้ ส่วนจะทำอย่างไร นายตัดสินใจเอง”
“เบาะแสอะไร?”
“หลานของราชาปีศาจลิงแดงถูกราชาปีศาจหมิงหลงจับไป ถ้านายช่วยมันออกมาได้ อาจทำเรื่องนี้สำเร็จก็ได้”