เมื่อตัดสินใจจะไปทะเลสาบปีศาจมังกรเพื่อตามหาราชันปีศาจมังกรมืดแล้ว อู๋ไป๋กับพวกไม่รอช้า กินจุใจดื่มเต็มที่แล้วก็ออกเดินทางทันที
เรือใหญ่พุ่งฝ่าหมอกและกลุ่มเมฆ มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว
เต้าจงนอนเอนอยู่บนเก้าอี้พักที่หัวเรือ หรี่ตาลอยชื่นใจกับเหล้าแก้วเล็ก
อู๋ไป๋เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ
"เหล้าเปล่า ๆ แบบนี้นายก็ยังดื่มได้อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ"
เต้าจงเหลือบมองเขาหนึ่งครั้งแล้วบ่นอย่างขุ่นเคือง "นายไม่รู้หรอกว่าตลอดกาลที่ผ่านมาฉันต้องใช้ชีวิตแบบไหน"
"เจ้านายนายก็ฉู่ซวิน เขาจะยอมให้นายลำบากได้ยังไง"
บนใบหน้าเต้าจงวูบผ่านความรู้สึกอันอธิบายไม่ถูก เขาถอดหายใจเบา ๆ
"ทุกอย่างเป็นเพราะฉันเอง แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่"
"ดูท่าผู้อาวุโสจะมีเรื่องราวมากมายสินะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ"
เต้าจงยิ้มแห้ง "ไม่มีอะไรน่าเล่าหรอก เป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ตอนนี้ฉันพึงพอใจกับชีวิตปัจจุบันดี"
อู๋ไป๋หยิบถุงถั่วลิสงรสเหล้าออกมาฉีกเปิด แล้วตักลงจานเล็กให้
เต้าจงยิ้ม "ใจดีจริง ๆ นะ"
"ก็ระหว่างทางนี้ยังต้องรบกวนผู้อาวุโสอีกเยอะ ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ทำได้เท่านั้นเอง"
เต้าจงเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที "นายรู้ได้ยังไงว่าตัวตนของฉันมีปัญหา"
อู๋ไป๋: "……ผู้อาวุโสจะฟังจริงเหรอ"
"เล่ามาให้ฟังหน่อยสิ"
"ผู้อาวุโสแสร้งได้ไม่เหมือนเลย มีช่องโหว่เต็มไปหมด หนึ่ง คนธรรมดาที่อาศัยอยู่ในดินแดนปีศาจ แถมยังกล้ามาตีฉากเรียกร้องค่าเสียหาย นี่มันเว่อร์เกินไปแล้ว"