มั่วซิงเย่ว์มองเห็นได้ว่าทุกคนระแวงอู๋ไป๋ สายตาเธอฉายแวววับเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้น
"อู๋ไป๋ ไข่มุกมังกรสำคัญต่อพวกเราผู้ฝึกมารมากเกินไป ดูแบบนี้เป็นยังไง ให้พวกเราเอาไข่มุกมังกรไป ส่วนการล่าคราวนี้ถือว่าแกชนะ ของรางวัลทั้งหมดเป็นของแก ถือว่าเป็นการชดเชยให้ แกว่าไง?"
เย่เต๋อชิวและคนอื่นๆ ก็คิดว่าวิธีนี้พอจะเวิร์ก
ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาก็ไม่อยากลงมือกับอู๋ไป๋
สายตาอู๋ไป๋เย็นชา จ้องมองมั่วซิงเย่ว์ พูดช้าๆ ทีละคำ: "ฉันปฏิเสธ"
เย่หลินเจียงโกรธจัด: "อู๋ไป๋ แกมันก็ไม่รู้จักดีชั่วจริงๆ"
"ไม่ยอม ก็สู้กันมา"
อู๋ไป๋ชี้ดาบกว้างไปทางเขา พูดอย่างเฉยเมย: "คนตระกูลมังกรสองคนนี้ฉันปกป้องแล้ว ถ้าพวกแกคิดจะแตะต้องพวกเขา ลองถามดาบในมือฉันดูก่อน"
ห้าจอมทัพมั่วจี้หูพูดเสียงหลบหลีก: "ดูท่าจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วสินะ"
"คุยไม่ได้ ก็สู้กันไปเลย" สองจอมทัพเย่เสวียนจีพูดเสียงเย็นชา: "ถ้าไม่ลงมือเสียที ใครๆ ก็คงคิดว่าพวกเรากลัวมัน"
มั่วซิงเย่ว์ขมวดคิ้วบาง: "อู๋ไป๋ แกจะทำแบบนี้ไปทำไมกัน?"
"แกไม่มีวันเข้าใจ" อู๋ไป๋พูดอย่างเรียบเฉย
"อู๋ไป๋ นี่แกหาเรื่องใส่ตัวเอง ถึงเวลาตายอย่ามานึกเสียใจทีหลังละกัน"
เย่หลินเจียงตวาดลั่น กลองเล็กในมือปะทุแสงสีทองเจิดจ้า
ตึง! กึก!
กลองทองคำเล็กๆ แต่กลับระเบิดคลื่นเสียงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ประหนึ่งกลองสวรรค์ถูกตี คลื่นเสียงสีทองม้วนตัวเป็นคลื่นทะเลสูงหลายร้อยเมตรถาโถมใส่กลุ่มของอู๋ไป๋