อู๋ไป๋บังคับยึดกระบี่สังหารเทพทั้งสิบสองเล่มมาได้
เย่หลินเจียงโกรธจนแทบพ่นเลือดออกมา
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเยาะ "ขอบคุณเพื่อนยากที่ส่งของวิเศษให้หน่อยนะ"
เย่หลินเจียงหน้าเบี้ยวไปหมด กลิ่นอายชั่วร้ายน่ากลัว
อู๋ไป๋รูม่านตาหดเล็กน้อย จ้องมองกลองเล็กในมือเย่หลินเจียง
ไอ้แก่เย่หลินเจียงนี่ของดีไม่น้อยจริงๆ แต่ที่เขาอยากได้ไม่ได้มีแค่กระบี่สังหารเทพสิบสองเล่ม
"จอมทัพใหญ่ ดูหนังสนุกไหม?"
เย่หลินเจียงจัดการอู๋ไป๋ไม่ได้ ก็เอาไฟโทสะไปลงกับเย่เต๋อชิว
เขากำลังต่อสู้กับอู๋ไป๋ แต่เย่เต๋อชิวยืนดูเฉยอยู่ข้างๆ
เย่เต๋อชิวยิ้มแต่ไม่ยิ้มพูด "เย่หลินเจียง คนที่แย่งของวิเศษของนายไปคืออู๋ไป๋ นายมาระบายอารมณ์กับฉันทำไม?"
เย่หลินเจียงโกรธจนจมูกเบี้ยว
เขาหัวเราะเย็นชามองไปที่อู๋ไป๋แล้วพูด "ถ้านายคืนกระบี่สังหารเทพสิบสองเล่มให้ฉัน ฉันจะถอยไปเอง"
เย่เต๋อชิวตกใจเล็กน้อย
คนอื่นยังมาไม่ถึง ถ้าเย่หลินเจียงถอยไป เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับอู๋ไป๋คนเดียว
ซีเหมินหยุนอี้พูดด้วยความเหยียดหยาม "เย่หลินเจียง นายฝันไปเถอะ ของที่ตกถึงมือพี่อู๋แล้วจะเอาคืนได้ยังไง ฝันกลางวันชัดๆ"
เย่เต๋อชิวเห็นอย่างนั้น ก็พูดกับเย่หลินเจียง "ครั้งนี้เราร่วมมือกัน ไม่ต้องห่วงว่าของวิเศษของนายจะเอาคืนไม่ได้"
เย่หลินเจียงสายตาเลื่อนลอย ไม่ค่อยเชื่อใจเย่เต๋อชิว
ทันใดนั้น คลื่นยักษ์ก็ซัดเข้ามา