ถานจงหลินมองอู๋ไป๋ แววตาค่อย ๆ ร้อนแรง ขยี้มือ เก้ ๆ กัง ๆ พูดว่า:
"สหายอู๋ไป๋ ข้าได้ยินว่ามู่จิ่วโจวทะลวงถึงขั้นเทพแล้ว เพราะเจ้าให้เม็ดยาศักดิ์สิทธิ์เม็ดหนึ่ง"
อู๋ไป๋เข้าใจทันที เฒ่านี่มาเพราะเม็ดยาทะลวงขั้นนี่เอง
ในใจอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เขาประทับใจจักรพรรดิมีดหลิวมู่ไป๋ แต่ก็ไม่เคยคิดจะช่วยเขาหลอมเม็ดยาทะลวงขั้น แล้วเฒ่านี่เอาอะไรมาคิดว่าเขาจะช่วย?
เพ้อเจ้อชัด ๆ
อู๋ไป๋ยิ้ม: "ท่านอาจจะเข้าใจผิดแล้ว เฒ่ามู่ทะลวงขั้นได้เป็นเพราะพรสวรรค์และความเข้าใจของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับข้า"
"ผู้อาวุโสห้า มู่มู่ พวกเราควรไปกันได้แล้ว"
อู๋ไป๋ลุกขึ้น มองถานจงหลิน: "ขอบคุณน้ำชาของท่าน ลาก่อน!"
ว่าแล้วก็พาคนจากไป
ถานจงหลินสีหน้าเก้อเขิน อู๋ไป๋แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากช่วย เขาก็ไม่อาจตื้อต่อไป
"ที่แท้ผู้อาวุโสถานใจดีขนาดนี้ ก็เพราะเล็งยาที่ว่ามา"
หลายคนเดินออกจากสวนเฉียนคุน เหลยเจิ้นพูดขึ้นอย่างผิดหวัง
อู๋ไป๋คิ้วกระบี่ขมวดขึ้นเล็กน้อย ดูท่าเรื่องเม็ดยาทะลวงขั้นจะแพร่ออกไปแล้ว ภายหน้าคงมีเรื่องกวนใจไม่น้อย
เฒ่ามู่เอ๋ย เฒ่ามู่ ปากสว่างจริง ๆ อู๋ไป๋บ่นในใจอยู่หลายคำ
พวกเขามาถึงใจกลางเมือง หาโรงแรมแห่งหนึ่งพัก
"เสี่ยวชิง ห้องนายอยู่ข้าง ๆ"
อู๋ไป๋ยืนขวางประตู มองชิงหลวนอย่างกลุ้ม