อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน ส่ายหัวที่ยังมึน ๆ โชคดีที่หัวตัวเองแข็ง ไม่งั้นคงชนจนโง่ไปแล้ว
เขาไม่กล้าพุ่งขึ้นไปตรง ๆ อีก แต่กระพือปีก แล้วฝึกบินอยู่ด้านล่าง
บินไปได้ไม่กี่รอบ อู๋ไป๋ก็จับจุดสำคัญของการบินได้อย่างรวดเร็ว
จากนั้น ก็พุ่งเข้าไปในรอยแยกอย่างแม่นยำ
อู๋ไป๋เป็นคนสุดท้ายที่ปีนขึ้นมาถึงพื้นดิน
"พี่อู๋ไป๋ ไม่เป็นไรนะ? ทำไมนานจัง?" เหลยมู่มู่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"พี่ไม่เป็นไร"
อู๋ไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม เห็นชิงลวนยืนอยู่ไม่ไกล มองสำรวจรอบ ๆ อย่างสงสัย ราวกับกำลังสังเกตโลกใบนี้
"เอาละ เราไปกันเถอะ!"
อู๋ไป๋กับพวกเตรียมจะออกเดินทาง
เหลยเจิ้นถามด้วยความสงสัย "อู๋ไป๋ เขาเป็นใครน่ะ?"
ตอนที่เห็นชิงลวนกับเหลยมู่มู่และคนอื่น ๆ ออกมาด้วยกัน เขายังแนะนำตัวอย่างสุภาพ แต่ผลคือชิงลวนไม่แม้แต่จะสนใจเขาเลย นั่นทำให้เหลยเจิ้นหงุดหงิดมาก
อู๋ไป๋คิดแล้วพูด "ก็นับว่าเป็นเพื่อนมั้ง เอาละ อย่าไปสนใจเขาเลย เราไปกันเถอะ"
พวกเขาเดินไปได้สักพัก
"พี่อู๋ไป๋ เขายังตามเราอยู่เลย"
เหลยมู่มู่หันกลับไป เห็นชิงลวนเดินตามพวกเขามาแบบไม่รีบไม่ร้อน จึงดึงชายเสื้อของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋หันไป เห็นว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
พวกเขาเดิน ชิงลวนก็เดินตามอย่างไม่รีบไม่ร้อน พวกเขาหยุด ชิงลวนก็หยุดด้วย
อู๋ไป๋เลิกคิ้วกระบี่ มองชิงลวน "เสี่ยวชิง เจ้าจะตามพวกเรามารึ?"
ชิงลวนมองเขา นิ่งเงียบ
เฮ้อ ถามไปก็ไร้คำตอบ
อู๋ไป๋เริ่มปวดหัว ไอ้หมอนี่ทั้งดูโง่ทั้งเหมือนใบ้ แถมเพิ่งเกิดมาไม่นาน เขาจะปล่อยทิ้งไปก็ไม่ได้