“ผัวะ!”
ประโยคของอู๋ไป๋เพิ่งจบลง ซีเหมินอวิ้นอี้ก็ฟาดลงบนก้นของเขาอีกหนึ่งฝ่ามือ
“ซี้ด……”
อู๋ไป๋เจ็บจนเขี้ยวกัดริมฝีปาก กลั้นไม่ไหวแล้ว “นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย?”
“ฉันเปล่านะ แต่นายนั่นแหละบ้า ก้นนายบาดเจ็บได้ยังไง?”
“ฉันล้มเองไม่ได้หรือไง?”
“ไม่ได้” ซีเหมินอวิ้นอี้ส่ายหัว พูดว่า “ฉันแค่อยากรู้ว่าพื้นดินนั่นยังดีอยู่มั้ย? พื้นแบบไหนถึงทำให้ผู้ที่ร่างกายไร้เทียมทาน วิชาขั้นสูงส่งอย่างนายบาดเจ็บได้”
ทุกคนมองไปที่อู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดไม่ผิด อู๋ไป๋วิชาขั้นสูงส่ง ร่างกายไร้เทียมทาน ถ้าล้มจริง ๆ ต้องเป็นพื้นเสียมากกว่าที่บาดเจ็บ
มู่จิ่วโจวถามด้วยความเป็นห่วง “อู๋ไป๋ ใครทำร้ายนาย? ถ้านายไม่สะดวก พวกเราพักหนึ่งวัน พรุ่งนี้ค่อยไปหุบเขาเหมยฮวาก็ได้”
“ท่านมู่ ใครทำร้ายอู๋เฒ่านั่นก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” ซีเหมินอวิ้นอี้พูดพลางมองไปทางหลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงชะงัก “มองฉันทำไม? เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“เมื่อคืนนายเขานอนร่วมเตียงเดียวกัน อู๋เฒ่าบาดเจ็บ นายไม่รู้หรือ?”
หลินตั้นจวง “……”
นางรู้ แต่บอกไม่ได้
“โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว!” ซีเหมินอวิ้นอี้ยิ้มร้ายเต็มหน้า
ทุกคนมองเขา อยากรู้ว่าเขาเข้าใจอะไร?
ซีเหมินอวิ้นอี้มองอู๋ไป๋ แล้วมองหลินตั้นจวง พลางยกนิ้วโป้ง “ใช่เลย นายเขาช่างเล่นกันเก่งจริง ๆ”
“อู๋เฒ่า นายมันคนในเมืองนี่ พวกนายเล่นกันมันส์ดีจริง”
อู๋ไป๋หน้าเป็นสีดำมืด “บ้าไปแล้ว คิดอะไรไม่ดีต่อสุขภาพหน่อยได้มั้ย? นึกว่าทุกคนจะเหมือนนายรึไง?”
“นายเขาทำกันไปแล้ว จะให้คนอื่นพูดไม่ได้ด้วย” ซีเหมินอวิ้นอี้ยิ้มร้าย
อู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงมุมปากกระตุก
เจ้าซีเหมินอวิ้นอี้คนสกปรกนี่
ทุกคนมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาแปลก ๆ
ไม่นึกว่าอู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงจะชอบแนวนี้?
สายตาที่ทุกคนมองพวกเขาก็เปลี่ยนไป
หลินตั้นจวงหน้าสวยแดงก่ำ “ไม่ใช่แบบที่พวกนายคิด มัน……”
“มันอะไร?” ซีเหมินอวิ้นอี้เต็มไปด้วยความอยากรู้
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ หน้าเจื่อนไปหมด
“พูดไม่ออกแล้วล่ะสิ? สมกับเป็นจักรพรรดินีทะเลทรายตะวันตก ราชินีของอู๋ไป๋นี่”
“หุบปากไปเลย” อู๋ไป๋หยิบซาลาเปายัดเข้าปากเขา ซาลาเปาติดคอทำให้ซีเหมินอวิ้นอี้กลอกตาค้าง