"ช่างเถอะ ด้วยพลังบำเพ็ญในตอนนี้ของเจ้า มันยากที่จะเข้าใจ"
อ๋าวหวงกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความรังเกียจเล็กน้อย
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง "เจ้าพบธิดามังกรน้อยแล้วหรือ?"
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย แสร้งทำเป็นโง่ "ไม่เห็นนี่ขอรับ!"
อ๋าวหวงยกมือจะตี อู๋ไป๋รีบหลบหนีไปในพริบตา
อ๋าวหวงมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความปลื้มใจ "ดูเหมือนการไปแดนอสูรลับคราวนี้จะไม่เสียเปล่า พลังบำเพ็ญก้าวหน้า พอจะดูได้"
อู๋ไป๋ไม่อยากคุยกับไอ้เฒ่านี่เลยสักนิด พูดจาทำร้ายจิตใจเกินไปแล้ว
เขาฝ่าความเป็นความตายในแดนอสูรลับ กว่าจะมีพลังบำเพ็ญขั้นนี้ได้ มาถึงปากไอ้เฒ่านี่กลับกลายเป็นแค่พอดูได้
แล้วก็ อ๋าวหวงนี่มันหมกมุ่นในกามจริง ๆ ถึงขนาดมาหาเขาถึงที่เพื่อทวงตัวธิดามังกรน้อย
…ไอ้เฒ่าลามก
"เมื่อไรจะพามังกรน้อยตัวนั้นมาพบข้า?"
อู๋ไป๋ยังคงแสร้งโง่ "มังกรน้อยอะไรขอรับ?"
อ๋าวหวงมองเขาด้วยสายตางุนงงเล็กน้อย "เจ้าคิดจะทำอะไร? ตอนที่เจ้าพานางกลับมายังโลกพสุธา ข้าสัมผัสได้ตั้งแต่วินาทีนั้นแล้ว เหตุใดต้องปิดบัง?"
อู๋ไป๋รู้ว่าการแสร้งโง่นั้นไร้ประโยชน์
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะพูดตรง ๆ"
"ข้าพาธิดามังกรน้อยกลับมาจริง แต่ข้าว่า… ข้าพูดแล้วท่านอย่าโกรธนะ"
อ๋าวหวงมองเขา "ว่าไป"
"ข้าว่า… ท่านแก่มากแล้ว ออกจะเฒ่ากินหญ้าอ่อน ไม่เหมาะสม"
"ท่านอ๋าว ข้ารู้ว่าท่านเก็บกดมานาน แต่ธิดามังกรน้อยนิสัยบริสุทธิ์ และดีต่อโลกพสุธานี้มาก ข้าไม่อยากให้นางต้องมีปมในใจ"
"นางเป็นคนที่ข้าพามายังโลกพสุธา ข้าไม่อยากส่งนางให้คนที่หมายปองเรือนร่างของนาง อย่างนี้ข้ารู้สึกผิดชอบชั่วดีตัวเองไม่ได้"
อู๋ไป๋พูดจบก็เห็นอ๋าวหวงมุมปากกระตุก
"คนที่หมายปองเรือนร่างนาง? เจ้าหมายถึงข้าหรือ?"
อู๋ไป๋หัวเราะแห้ง ๆ ไม่พูดอะไร แต่ความหมายนั้นชัดเจนแล้ว
อ๋าวหวงพลันยกมือขึ้น ฝ่ามือเดียวตบอู๋ไป๋กระเด็นออกไปหลายพันเมตร ชนเข้ากับหน้าผา
ตูม!
หน้าผาถูกชนจนระเบิดเป็นวงกว้าง
อู๋ไป๋ถูกฝังอัดเข้าไปในหน้าผา
อ๋าวหวงยื่นมือดูดกลับมา ดึงอู๋ไป๋กลับมาได้
เด็ดกิ่งไม้จากต้นมาหนึ่งกิ่ง เฆี่ยนใส่อู๋ไป๋ในอากาศ