หม่าเสี่ยวจวี๋มองอู๋ไป๋แล้วยิ้ม "ความจริงการร่วมมือกันของพวกเราง่ายนิดเดียว นายอยากกำจัดสี่ตระกูลใหญ่ ส่วนเราต้องการเจตสารแห่งชีวิตปริมาณมหาศาล"
อู๋ไป๋พยักหน้า
หม่าเสี่ยวจวี๋พูดต่อ "ดังนั้นตราบใดที่นายไม่มาทำลายล้าง ส่วนที่เหลือฝากไว้กับพวกเราก็พอ"
"พอแดนเซียนถูกทำลาย ทรัพยากรบนดาวดวงนี้ทั้งหมดจะเป็นของนาย เป็นไงล่ะ"
อู๋ไป๋หัวเราะ "นั่นแปลว่าให้ฉันนอนรับชัยชนะฟรี ๆ สินะ"
หม่าเสี่ยวจวี๋พยักหน้า
"มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?"
"แน่นอน แต่นายก็ต้องแลกอะไรบางอย่าง"
"อะไร?"
ดวงตาหม่าเสี่ยวจวี๋แข็งกร้าวขึ้น "ไม่ยุ่งกับตระกูลกู่และจักรวรรดิเสวียนเทียนอีกต่อไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างไม่เกี่ยวกับนาย"
"ฉันจะไปเชื่อว่าพวกนายจะปล่อยให้ฉันนอนรับชัยได้ยังไง ผีก็รู้ว่าพอทำลายแดนเซียนเสร็จ พวกนายจะแถมฆ่าฉันทิ้งไปด้วยหรือเปล่า"
หม่าเสี่ยวจวี๋ยิ้ม "นายมันง่าย ๆ ที่จะฆ่าอย่างนั้นเหรอ?"
อู๋ไป๋หัวเราะฮือ ๆ "ยกหมวกสูงให้ฉันขนาดนี้เชียว แต่ที่นายพูดก็เป็นความจริงอยู่"
"ฉันอยากรู้ว่าพวกนายวางแผนทำยังไง? จะใช้วิธีแบบที่ใช้กับดาวเทียนอู่?"
"เรื่องนี้นายไม่ต้องสน นายแค่นั่งเก็บผลประโยชน์ก็พอ"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "ไม่ได้ พวกนายใช้เวลาถึง 10 ปีในการทำลายดาวเทียนอู่ จะทำลายแดนเซียนก็ใช้อีก 10 ปีงั้นเหรอ ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ไหว"
"สภาพของดาวเทียนอู่กับแดนเซียนไม่เหมือนกัน ทำลายแดนเซียน 1 ปีก็เพียงพอ"
ดวงตาอู๋ไป๋หดตื้นขึ้นเล็กน้อย
"แดนเซียนไม่ได้เล็กกว่าดาวเทียนอู่เลยนะ นี่นายวาดภาพฝันให้ฉันฟังใช่ไหม?"