อู๋ไป๋หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง แล้วพูดอย่างมั่นใจ
"ทุกอย่างอยู่ที่ฝีมือคน ผู้ชนะในที่สุดจะเป็นฉัน และมีได้แค่ฉันคนเดียว ไม่เชื่อก็รอดู"
หม่าเสี่ยวจวี๋มองอู๋ไป๋ ใบหน้าเรียบนิ่ง แล้วกล่าวว่า
"อู๋ไป๋ เธอจะไม่มีทางชนะหรอก"
"หมายความว่าไง?"
"ก็เพราะว่า แพ้ก็แพ้ แต่ถึงชนะก็ยังแพ้อยู่ดี เธอไม่มีโอกาสชนะเลย"
อู๋ไป๋มองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้พูดจาลึกลับซ่อนเงื่อนเหมือนคนไม่ปกติ
"เราคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า"
อู๋ไป๋ไม่อยากสานต่อเรื่องนี้ จึงเปลี่ยนทางบทสนทนา "เธอดูไม่เหมือนคนของตระกูลยวนคนนั้นเลย ไม่เป็นไร เรามาแลกความลับกันไหม?"
หม่าเสี่ยวจวี๋มองเขาแบบยิ้มๆ ไม่ยิ้มๆ "ก็คือฉันถามเธอตอบ เธอถามฉันตอบ ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋: "...เธอรู้ได้ยังไง?"
"เธอมีการติดต่อกับคนของตระกูลยวน?"
หม่าเสี่ยวจวี๋หัวเราะ "อู๋ไป๋ อย่าเสียเปล่าความคิดเลย เล่นกลของเธอมันไร้สาระเกินไปสำหรับพวกเรา ต่อให้ทำยังไงก็ไม่มีทางได้ข้อมูลที่ใช้ประโยชน์ออกมาหรอก"
"เล่นกลแบบนี้ ไม่ใช่ระดับของเธอเนอะ เปลี่ยนวิธีใหม่ดูสิ"
เปลี่ยนวิธี?
อู๋ไป๋นึกถึงแผนหนุ่มหล่อที่ซีเหมินยุนอี้พูดถึงขึ้นมาทันที
เขาส่ายหัวหัวเราะตัวเอง กำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรของกันเนี่ย?
คนตรงหน้านี่คือคนใจดำที่ทำลายมิติมานับไม่ถ้วน ฆ่าสรรพชีวิตไปนับพันล้าน แผนหนุ่มหล่อกับเธอมันไร้ค่าเลย
"งั้นฉันถามตรง ๆ เลยนะ เธอควบคุมตระกูลใหญ่ไปแล้วสองตระกูล เธออยากทำอะไรกันแน่?"
หม่าเสี่ยวจวี๋ยิ้มเล็กน้อย "คนของตระกูลยวนไม่ได้บอกเธอเหรอ? พวกเราต้องการเส้นเอ็นชีวิตของสรรพชีวิตทั้งหมดในมณฑลเซียน"