"ท่านชายเชินลั่ว สวัสดียามเช้าครับ!"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ พยักหน้าให้
ผู้อาวุโสที่สาม ยิ้มกล่าวว่า "ท่านชายเสินลั่ว ประมุขของเราอยากพบท่าน ไม่ทราบว่าช่วงนี้จะสะดวกไหมครับ"
คิ้วของอู๋ไป๋เลิกขึ้นเล็กน้อย
เมื่อคืนเพิ่งเจอกับม่าเสี่ยวจวี่มา ตื่นเช้ามาตามหาอีกมีธุระอะไร?
ผู้หญิงคนนี้กำลังจะอ้อมโค้งเล่นอะไรอีก?
อู๋ไป๋แสร้งทำไม่เข้าใจ "ประมุขของพวกนายฟื้นตื้นแล้วเหรอ?"
ผู้อาวุโสที่สาม ตั้งตัวไม่ทัน เขานึกถึงครั้งก่อนที่อู๋ไป๋ตั้งใจจะช่วยรักษาประมุข แต่กลับถูกผู้อาวุโสองค์ที่ 2 ยั่วโมโหจนเดินหนีไป
สุดท้ายก่อให้ประมุขสิ้นใจตาย
เขาถอดใจเบา ๆ ก่อนพูดว่า "ท่านชายเชินลั่ว เสด็จตามข้าพเจ้ามาเถิด เมื่อได้เห็นประมุขแล้วทุกอย่างจะกระจ่างเอง"
"นำทางเลย"
ผู้อาวุโสที่สาม พาอู๋ไป๋เดินไปยังเกาะกลางทะเลสาบ
เดินขึ้นสะพานไม้กลางทะเลสาบ อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ที่นี่ไม่ใช่ที่ฉันเคยอยู่ก่อนหรือไง?"
"ใช่ครับ ประมุขประทับอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบ จึงต้องรบกวนท่านชายเชินลั่วไปอยู่เรือนรับรองที่อื่นแทน"
อู๋ไป๋ทำหน้านิ่งตอบแค่ "อ๋อ" เบา ๆ
ทั้งสองมาถึงหน้าเรือนไผ่
ผู้อาวุโสที่สาม แสดงกิริยาเกรงใจ กล่าวว่า "ประมุข ท่านชายเสินลั่วมาแล้วครับ"
"เจ้าถอยไปก่อน ฉันจะคุยกับท่านชายเชินลั่วสองต่อสอง"
เสียงดังแว่วมาจากภายในเรือนไผ่
อู๋ไป๋หน้าตื่นตะลึง มองไปที่ผู้อาวุโสองค์ที่ 3 "ประมุขของพวกนายเป็นผู้หญิงเหรอ?"
ผู้อาวุโสที่สาม พยักหน้า "อีกไม่นานประมุขจะเล่าทุกอย่างให้ท่านชายเสินลั่วฟังเอง ข้าพเจ้าขอถอยตัวก่อน"