"ปัง..."
ฮั่วเถิงโกรธจนควบคุมสติไม่ได้ เพราะถ้อยคำกล้าขืนของฮั่วเหลียนฟง
ชูมือหนึ่งฝ่ามือ "กร๊วก" เสียงดัง โต๊ะแตกเป็นเสี่ยวๆ กระจัดกระจายไปทั่วพื้น
เสียงดังกึกก้องฉับพลันนี้ ทำให้เหล่าผู้ครองเมืองที่กำลังกินดื่มอยู่ในสถานที่เงียบกริบลงทั้งหมด
ต่างพากันลุกขึ้นยืน หันมองมาทางนี้ ในใจเดากันว่าเรื่องอะไรทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดโกรธขนาดนี้?
"ฮั่วเหลียนเฟิง แกเมาหรือเป็นบ้าไปแล้ว? คำพูดกล้าขืนขนาดนี้แกยังพูดออกปากได้?"
ฮั่วเถิงชี้หน้าฮั่วเหลียนฟงตะโกนโกรธ
ทุกคนสงสัยว่าประมุขตระกูลไปทำเรื่องอะไรที่ทำให้ฟ้าดินโกรธแค้น ถึงได้ทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดโกรธขนาดนี้?
เมื่อเผชิญกับการตำหนิของฮั่วเถิง ฮั่วเหลียนฟงกลับมั่นคงเหมือนไม่รับรู้อะไรเลย สีหน้าเรียบนิ่ง ไร้คลื่นลมสักหย่อม
กลับยิ้มมุมปากพูดว่า "ผู้อาวุโสสูงสุด ข้า... ฉันแค่พูดไปไม่กี่ประโยค จำเป็นต้องทำหน้าเหมือนหมาอยากกัดคนขนาดนั้นเลยหรือ?"
ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
ประมุขตระกูลบ้าไปแล้วหรือ? กล้าบอกว่าผู้อาวุโสสูงสุดเป็นหมา
คำนี้แทบทำให้ฮั่วเถิงโกรธจนหายใจไม่ออก นิ้วสั่นเทิ้มชี้ฮั่วเหลียนฟง ครึ่งวันแทบจะเปล่งคำสักคำไม่ออก
ฮั่วเหลียนฟงยิ้มเย็นที่มุมปาก "เอ้อ... เห็นท่าทางขี้ขลาดแบบนี้ ก็ได้แต่เป็นหมาเชื่องที่ฟังคำสั่งไปเถอะ"
"ฮั่วเหลียนเฟิง แกหยิ่งผยองเกินไป!"
ฮั่วเกอตะโกนโกรธ
ฮั่วเหลียนเฟิงแคะหู พูดอย่างดูถูก "อย่าร้องตะโกนดังขนาดนั้นสิ ฉันไม่หูหนวก"
สายตาเย้ยหยันมองผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสาม สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
"พวกแกสามไอ้หมาแก่ กลัวเทวภูมิถึงขนาดนี้เชียวหรือ?"
"ทุกคนลึก ๆ ก็รู้ ๆ กันอยู่ เทวภูมิเอาพวกเราเป็นหมาเลยล่ะ พวกมันหดหัวเหมือนเต่าซ่อนอยู่ในที่มืด สั่งการให้พวกแกกัดคน ให้กัดใครพวกแกก็กัดคนนั้น"
"ฉันก็แค่ครั้งแรกที่เห็น เป็นหมาแล้วยังเป็นหมาที่มีความภูมิใจอีก"
ทุกคนตาค้าง
ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าทำไมผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามถึงทำหน้าแบบนั้น
ประมุขตระกูลคราวนี้จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินจริง ๆ ถึงกับกล้าด่าแม้แต่เทวภูมิ
"ฮั่วเหลียนเฟิง แกกล้าขืน เราจะถอดถอนตำแหน่งประมุขตระกูลของแกซะเดี๋ยวนี้"
ผู้อาวุโสสูงสุดอีกคนชี้ฮั่วเหลียนฟงตะโกนโกรธ
"ฮ่าฮ่าฮ่า......"