อู๋ไป๋หัวเราะเย็น ๆ แล้วพูดว่า
"ยังมีความกล้าอยู่บ้างนะ ถ้างั้น เราก็ขอลองฝีมือกันต่อหน้าอาวุโสที่ห้าเลย"
ปรมาจารย์เสวียนจีถอดหน้าเคร่งขรึม พูดว่า
"ได้ ข้าศึกษาวิชาการหลอมยามาตลอดชีวิต เมื่อให้โอกาสรอดชีวิตแล้วไม่ยึดถือ ตอนตายอย่ามาโทษข้า"
พูดจบก็หันไปมองอาวุโสที่ห้า "ข้าไปเอาเตาหลอมยา"
อาวุโสที่ห้าพยักหน้าน้อย ๆ
ปรมาจารย์เสวียนจีสะบัดแขนแล้วเดินจากไป
แต่ผ่านไปเกือบเวลาเผาธูปหนึ่งดอก ทุกคนรอซ้ายรอขวาก็ไม่เห็นปรมาจารย์เสวียนจีกลับมา
ซีเหมินหยุนอี้พูดเสียงหยันเสียดแทงว่า
"ไอ้เฒ่าหัวหงอกนี่มันไม่ได้หนีหนีไปล่ะสิ?"
อาวุโสที่ห้าหันไปมองเหวยเทียนสิง "ไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น"
เหวยเทียนสิงรับคำแล้วเดินออกไป
อยู่สักพัก เหวยเทียนสิงก็กลับมา
"อาวุโสที่ห้า ปรมาจารย์เสวียนจีหนีไปแล้ว"
สีหน้าของอาวุโสที่ห้าแข็งค้าง ไม่คิดว่าปรมาจารย์เสวียนจีจะหนีไปจริง ๆ
เหวยเทียนสิงพูดต่อ "ผมถามคนในตำหนักของเขาแล้ว ปรมาจารย์เสวียนจีไม่ได้กลับตำหนักของตัวเองเลย ผมเดาว่าเขาออกจากที่นี่แล้วหนีตรง ๆ เลย"
หน้าอาวุโสที่ห้าดำคล้ำ เมื่อครู่ยังถือตัวอวดดีอยู่เลย พอหันหลังกลับก็หนีไปเฉย ๆ ถึงขั้นรู้สึกว่ามันน่าอายแทน
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเยาะออกมาไม่ยี่หระ
"ไอ้เฒ่าหัวหงอกคนนี้มันไร้ยางอายจริง ๆ นะ หนีไปเองโดยไม่ต้องรบ เสียหน้าชะมัด"
อู๋ไป๋พูดเรื่อย ๆ ว่า
"สิ่งที่เขาทำถูกแล้ว มดปลวกยังอยากมีชีวิตอยู่เลย ถ้าเขาประลองกับฉัน จบแน่นอนว่าต้องตาย ไม่เท่าหนีไปเลยดีกว่า บางทีอาจยังเก็บชีวิตต่ำ ๆ ไว้ได้ ไปหลอกลวงคนต่อที่อื่น"
อู๋ไป๋หันไปมองอาวุโสที่ห้า แล้วพูดว่า
"อาวุโสที่ห้าน่าจะเชื่อแล้วสินะ ว่าฉันไม่ใช่คนที่มาแย่งยาบำรุงอายุขัย?"
อาวุโสที่ห้าหัวเราะฮึฮา "เข้าใจผิดในหนูน้อยเอง ฉันขอแทนเผ่าหิมะขอโทษ ขออภัยด้วย!"
อู๋ไป๋โบกมือ พูดว่า
"เรื่องนี้ไม่ถือโทษพวกคุณ ถ้าไม่ใช่ปรมาจารย์เสวียนจีสอดมือกวนให้วุ่นวาย เรื่องนี้ชัดเจนไปนานแล้ว"
"อาวุโสที่ห้า วันหน้าฉันจะมารบกวนอีก ตอนนี้ขอตัวก่อน!"
อาวุโสที่ห้าพยักหน้าน้อย ๆ "เทียนสิง ไปส่งหนูน้อยหลินโม่ออกไปแทนฉัน"
ส่งอู๋ไป๋กับพวกสามคนออกไปแล้ว เหวยเทียนสิงกลับมาที่ตำหนักของอาวุโสที่ห้า พูดว่า