ผู้อาวุโสที่ห้ายิ้มบาง ๆ แล้วดันถ้วยชาไปไว้ตรงหน้าอู๋ไป๋
"คุณหนู่ กรุณาดื่มชา"
"ไม่ทราบว่าคุณหนู่ฝึกวิชากับใครมา บางทีฉันอาจจะรู้จักก็ได้นะ"
อู๋ไป๋ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ แล้วตอบอย่างใจเย็น
"อาจารย์ของฉันคือท่านเถียนเจวี่ย"
"ท่านเถียนเจวี่ย?"
"ผู้อาวุโสที่ห้ารู้จักหรือเปล่าครับ?"
"ขออภัยที่ฉันเพิ่งเรียนรู้น้อย ไม่รู้จักหรอก"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "ตั้งแต่ฉันจำความได้ คุณปู่แกก็พาฉันไปซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก ใช้ชีวิตอยู่กับสมุนไพรทุกวัน อยู่แบบนั้นยี่สิบกว่าปี"
"จนเมื่อปีก่อน แกหลอมยาดันขั้นแปดแล้วเกิดปัญหาขึ้นมา แกโกรธจัดจนทำลายเตาหลอมยาทิ้ง ทิ้งไว้แค่ประโยคเดียวว่ารอแกกลับมาแล้วก็จากไป"
"ฉันรออยู่กว่าปี ไม่เห็นอาจารย์กลับมา ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของแก จึงออกจากภูเขามาตามหา แต่ก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ไม่รู้หนีไปไหน"
ผู้อาวุโสที่ห้าแสดงสีหน้าตื่นตกใจเล็กน้อย "งั้นอาจารย์ของคุณหนู่ต้องเป็นผู้สูงส่งนอกโลก"
"ไม่สูงหรอก... แกยังเตี้ยกว่าฉันอยู่ศีรษะเลย"
ผู้อาวุโสที่ห้า: "......."
อู๋ไป๋ยิ้ม "ล้อเล่น! อาจารย์ฉันตัวสกปรกโสโครก ไม่มีวี่แววความเป็นผู้สูงส่งเลยสักนิด"
"หลอมยาดันขั้นแปดได้ อาจารย์ของนายไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว"
อู๋ไป๋พยักหน้า "ฉันก็เพิ่งรู้ตอนออกจากภูเขาว่านักหลอมยาในโลกนี้น้อยจนน่าสงสาร"
"เมื่อก่อนคุณปู่แกชอบอวดตัวเองว่าเป็นราชันหลอมยา ฉันยังหัวเราะเยาะแกอยู่เลย ตอนนี้มาดูแล้ว ในโลกปัจจุบันนี้ ฝีมือการหลอมยาที่จะเกินอาจารย์ฉันได้ นับได้ไม่ถึงสิบนิ้ว"
ในใจผู้อาวุโสที่ห้าสะดุ้งตกใจ กล้าอวดตัวว่าเป็นราชันหลอมยา ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
"งั้นฝีมือการหลอมยาของคุณหนูคงไม่ธรรมดาเหมือนกันสินะ"
อู๋ไป๋โบกมือ "ฉันไม่เอาหรอก ฝีมือฉันไม่ถึงหนึ่งในสิบของอาจารย์ ยาดันที่ดีที่สุดที่เคยหลอมได้ตอนนี้ก็แค่ขั้นหก"
ปลายนิ้วของผู้อาวุโสที่ห้าสั่นเหวี่ยง
ยาดันขั้นหก นั่นน่ากลัวมากแล้ว
ท่านเสวียนจี หลอมยาดันได้ดีที่สุดก็แค่ขั้นห้า แถมคุณภาพแย่มาก แม้แต่วงแสงรอบยายังไม่มี
ผู้อาวุโสที่ห้าแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วถามว่า
"คุณหนู่มาสมรภูมิห้วงว่างทำไม?"