ผู้อาวุโสที่ห้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้น
“ก่อนหน้านี้พวกเรากับปรมาจารย์เสวียนจีแบ่งกันสาม-เจ็ด เพราะฝ่ายเราต้องรับผิดชอบสมุนไพรสำหรับหลอมยา รวมถึงการจำหน่าย”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
“งั้นก็ได้ ต่อจากนี้เราแบ่งกันสอง-แปด”
ผู้อาวุโสที่ห้าตกใจ รีบถาม “ใครสอง?”
อู๋ไป๋ “......”
เฮ้ย คุยเป็นเลยจริง ๆ แกนี่แหละที่โง่ โง่ทั้งตระกูลเลย
“พวกคุณเอาแปดส่วน ฉันเอาแค่สองพอ”
ผู้อาวุโสที่ห้าดีใจมาก ที่จริงเขากับปรมาจารย์เสวียนจีแบ่งกันสี่-หก ที่พูดว่าสาม-เจ็ดไปก็เพราะอยากได้เปรียบไปก่อนแล้ว
ไม่คิดว่าหลินโม่จะยื่นให้อีกหนึ่งส่วน
หลินโม่คนนี้ ช่างเป็นดาวนำโชคของเผ่าหิมะเสียจริง
“ท่านหนุ่มหลิน แบบนี้ท่านจะเสียเปรียบเกินไปหรือไม่?”
ผู้อาวุโสที่ห้าพูดแบบแสร้งทำเป็นใส่ใจ
อู๋ไป๋ยิ้ม “พวกคุณต้องช่วยฉันตามหาอาจารย์ ต้องใช้ทั้งคน ทั้งแรงงาน ทั้งเงิน ฉันยื่นให้สักหนึ่งส่วนก็ควรแล้ว”
ที่จริงในใจอู๋ไป๋คิดว่า....ทั้งหมดมันก็ของฉัน แค่ฝากเก็บไว้ที่เผ่าหิมะของพวกคุณชั่วคราวเท่านั้น
ผู้อาวุโสที่ห้ายิ้ม “ท่านหนุ่มหลินเป็นคนมีระเบียบจริง ๆ ถ้างั้นก็ทำตามที่ท่านว่า”
อู๋ไป๋พยักหน้า
ผู้อาวุโสที่ห้าหันไปสั่ง “เทียนหิง นายไปจัดที่พักให้ท่านหนุ่มหลินก่อนเลย”
ออกจากลานบ้านของผู้อาวุโสที่ห้ามาแล้ว
เหวยเทียนสิงพาทั้งสามคนมาถึงลานบ้านอีกหลังที่เรียบง่ายเงียบสงบ
“ท่านหนุ่มหลิน ต้องขออภัยที่ให้พวกท่านพักที่นี่ก่อน ตอนเช้าผมก็ส่งคนมากวาดถูเช็ดเรียบร้อยแล้ว”
อู๋ไป๋ตอบรับเบา ๆ แล้วยิ้ม “ที่นี่ก็ดีแล้ว”
“เดี๋ยวผมส่งสาวใช้มาสักคนสองคนเพื่อรับใช้ท่านหนุ่มหลิน”
“เอาคนสวยนะ” ซีเหมินหยุนอี้ตาเป็นประกาย ปากไวพูดทันคน
เหวยเทียนสิงยิ้ม “ไม่มีปัญหา”
อู๋ไป๋ “......ไม่ต้องหรอก ให้เสี่ยวโหร่วดูแลพวกฉันก็พอ ฉันไม่ค่อยชินกับการให้คนแปลกหน้าดูแล”
เหวยเทียนสิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
“ได้ครับ ทุกอย่างตามที่ท่านหนุ่มหลินสั่ง”
ซีเหมินหยุนอี้ทำหน้างอ
“ไท่หล่าง เสี่ยวโหร่ว พวกคุณไปจัดของก่อนเถอะ”
อู๋ไป๋หันไปมองเหวยเทียนสิง “รบกวนหัวหน้าเหวยพาฉันไปดูลานบ้านของปรมาจารย์เสวียนจีสักหน่อย บางทีอาจมีของที่ใช้ในการหลอมยาของฉันได้บ้าง”
“ไม่มีปัญหา ท่านหนุ่มหลินเชิญ”