อู๋ไป๋ไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา เพราะพลังของเกล็ดมังกรกำลังค่อย ๆ หายไป
“ไอ้โง่ เจ้าต้นไม้เทียนหมอเป็นยังไงบ้าง?”
อู๋ไป๋มองดูต้นไม้ใหญ่ยักษ์ที่สูงเสียดฟ้า รูปร่างราวกับภูเขา สีหน้าเคร่งเครียด
แม้จะมองไม่เห็นสถานการณ์เหนือชั้นเมฆ
แต่เขาสัมผัสได้ว่า การโจมตีเมื่อครู่แม้จะน่าสะพรึงกลัว แต่ก็ไม่ได้ทำลายรากฐานของต้นไม้เทียนหมอ
พูดให้ตรงกว่านี้คือ แค่ทำให้กิ่งก้านปลายยอดของต้นไม้เทียนหมอได้รับบาดเจ็บ
ต้นไม้เทียนหมอแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แม้จะใช้พลังของเกล็ดมังกร เขาก็ทำลายไม่ได้
ตอนนี้พลังของเกล็ดมังกรกำลังหายไป การโจมตีสะท้านฟ้าเมื่อครู่นั้น ทำให้ปราณแท้จริงของเขาใช้ไปเกือบหมด
เขาไม่มีเกล็ดมังกรแผ่นที่สอง และไม่มีปราณแท้จริงเหลือมากพอจะโจมตีอย่างดุเดือดเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
อู๋ไป๋เกิดความรู้สึกหมดหนทางอย่างลึกซึ้ง
ต่อให้ตอนนี้เขามีเกล็ดมังกรแผ่นที่สอง และใช้ไม้ตายได้อีกครั้ง ก็เกรงว่าคงทำลายรากฐานของต้นไม้เทียนหมอไม่ได้อยู่ดี
ต้นไม้ต้นนี้ เกรงว่าคงถึงระดับของไอ้แก่กุ่ยแล้ว
ไอ้โง่พูดถูก ต้นไม้เทียนหมอเกินกำลังมนุษย์จะต้านทานได้แล้ว
แต่พอคิดถึงหลินตั้นจวงและพวกพ้อง ธิดามังกร ราชันย์อสูร และเหล่าอสูรเวทนับล้าน ดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น
ต่อให้ทำลายต้นไม้เทียนหมอไม่ได้ เขาก็ไม่ยอมแพ้
“เจี๊ยก ๆ... น่าสงสารจริง ๆ เห็นสภาพไร้เรี่ยวแรงของพวกเจ้าแล้ว น่าขำจริง ๆ”
หน้ากากไร้ลักษณ์ใต้เท้าของอู๋ไป๋ส่งเสียงเย้ยหยัน