"ไอ้โง่ อยากหยุดวิกฤตนี้ต้องทำยังไง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดว่า "อยากหยุดวิกฤตนี้มีทางเดียวคือทำลายต้นมารสวรรค์ เสร็จแล้วก็ทำลายตัวอสูรไร้ลักษณ์ไปด้วย"
"แต่ว่าต้นมารสวรรค์สูงหลายหมื่นเมตร ลำต้นเส้นผ่านศูนย์กลางเกินหมื่นเมตร จะทำลายยากเกินไปแล้ว"
อู๋ไป๋ตกตะลึง ลำต้นเส้นผ่านศูนย์กลางเกินหมื่นเมตร นี่มันต้นไม้หรือเนี่ย?
"ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องลองดู"
อู๋ไป๋มองซีเหมินอวิ๋นอี้ "นำทางที"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พยักหน้า พาอู๋ไป๋มุ่งไปทางหนึ่ง
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสองก็มาถึงใต้ต้นมารสวรรค์
อู๋ไป๋ยกมือปัดเบาๆ ชั่วพริบตา หมอกดำในรัศมีหมื่นเมตรก็สลายไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้อึ้งไป
"ไอ้เฒ่าอู๋ ทำไมนายเก่งขึ้นขนาดนี้?"
"ฉันเก่งมาตลอด แต่ตอนนี้ฉันไร้เทียมทาน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "... จะโม้ก็คางแข็งๆ หน่อย ระวังลมพัดลิ้นปลิว"
อู๋ไป๋กลอกตา สำรวจต้นไม้ใหญ่เสียดฟ้าตรงหน้า
ต้นมารสวรรค์ใหญ่โตมโหฬาร สูงเทียมเมฆ ลำต้นช่างเหมือนภูเขาสูงตระหง่าน
อีกทั้ง ต้นมารสวรรค์ยังเต็มไปด้วยศพแห้ง ดารดาษดุจดวงดารา ดูแล้วขนลุก
ซีเหมินอวิ๋นอี้บอกอู๋ไป๋ว่า "ต้นมารสวรรค์ เรือนยอดบังฟ้า รากฝอยบังดิน"
"ฉันรวมร่างกับหน้ากากไร้ลักษณ์ ก็เลยรู้ไม่น้อย ทุกปีทั้งเจ็ดอาณาจักรส่งทัพมาหนึ่งล้าน ให้ต้นมารสวรรค์ดูดซึมสารอาหาร"
ดวงตาอู๋ไป๋หรี่ลงอย่างแรง
"ไอ้โง่ แล้วทัพของไป่หวงล่ะ?"
"ฉันให้พวกเขากลับไปค่ายใหญ่ไป่หวงแล้ว นายไม่เห็นหรือ?"
อู๋ไป๋ชะงัก
ซีเหมินอวิ๋นอี้ว่า "ตอนนั้นฉันถูกหน้ากากไร้ลักษณ์ควบคุม ว่าจะพาทัพมาที่นี่ แต่กลางทางฉันฟื้นสติขึ้นมา เลยให้พวกเขาฟันฝ่าออกไป"