"ไอ้บื้อ แทนข้าบอกตั้นจวงที ว่าชาตินี้ข้ามันติดค้างนาง หากชาติหน้ามีจริง จะชดใช้ให้... แล้วก็..."
"แล้วก็บ้าอะไรเล่า!" ซีเหมินอวิ๋นอี้ขัดจังหวะอู๋ไป๋อย่างหัวเสีย "อยากบอกอะไรนางก็ไปบอกเอง เจ้าจะทำอะไรกันแน่วะ?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ข้าจะไปเป็นวีรบุรุษ ใช้ชีวิตข้าทำลายต้นไม้เทพอสูร"
ซีเหมินอวิ๋นอี้กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
"ไปตายซะเถอะ อย่ามาพูดไร้สาระกับข้าตรงนี้ เจ้าไม่ใช่คนที่จะเป็นวีรบุรุษได้หรอก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้จ้องหน้าเขา น้ำเสียงจริงจัง "ว่าไงก็ว่าเถอะ ข้าไม่ไป ถ้าเจ้าจะตาย ข้าก็จะตายเป็นเพื่อนเจ้า"
"คำพูดนั้นว่าไงนะ... เกิดมาต้องเป็นยอดคน ตายไปก็เป็นวีรชน"
"จะตายก็ตายด้วยกัน! ทางไปปรโลกยังมีเพื่อนร่วมทาง ถึงศาลพญายม พวกเราก็จะล้มโต๊ะไอ้เฒ่าพญายม เปลี่ยนสมุดบัญชีชีวิต ให้คนที่เรารู้จักไม่ต้องฝึกฝนจนเหนื่อยก็มีอายุยืนหมื่นปี"
"ไม่ได้ หมื่นปีนั่นเต่าหรอก อายุยืนร้อยล้านปีแล้วกัน"
อู๋ไป๋กลั้นขำไม่อยู่ "อะไรกันเพ้อเจ้อชัดๆ?"
ขณะพูด อู๋ไป๋ก็มองไปด้านหลังซีเหมินอวิ๋นอี้ด้วยความประหลาดใจ "เจ้ามาได้ยังไง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันกลับไปโดยไม่รู้ตัว อู๋ไป๋จึงฟาดมีดมือใส่คอเขา
แต่กลายเป็นว่ามีดมือนั้นทะลุผ่านร่างไปเฉยๆ
อู๋ไป๋งงไปหมด... ร่างปลอม?
"...แฮ่ก ตระกูลอู๋เอ้ย ข้าก็รู้ว่าเจ้าจะมาไม้เด็ดนี้ จะสลบข้าแล้วส่งข้าหนีไปใช่ไหม? เจ้านี่มันไร้ยางอายจริงๆ"
อู๋ไป๋หันกลับมา เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้ยืนอยู่ข้างหลังตน ก็ยิ้มแหยๆ
"ไอ้บื้อ ข้าว่าตั้งแต่เจ้าถูกหน้ากากไร้ลักษณ์ควบคุม สมองเจ้าดูจะฉลาดขึ้นนะ"