อู๋ไป๋จ้องมองเสี่ยวชิงอย่างเกรี้ยวกราด แววตาไม่เป็นมิตร
เสี่ยวชิงหน้านิ่งใจไม่สั่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วอุทาน "เอ๊ะ ทำไมมันตัดสายล่ะ"
"งั้นจำไว้นะ อีกแปปต้องโทรกลับหาคนอื่น"
อู๋ไป๋ขบปากแทบตูด โมโหไม่เบา
"มองมันทำไม? ฉันถามว่าผู้หญิงแบบไหนที่ไปหาแกที่โรงแรมทุกวัน? อย่าบอกว่าเรื่องงานนะ งานแบบไหนต้องไปโรงแรม?"
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น "พ่อ อย่าฟังมันพูดเพี้ยน ๆ เลย ไม่มีเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ที่ผมไปฝึกน่ะที่จริงเป็นที่ห่างไกลจนสุดขอบเมือง ไม่มีโรงแรมให้เจอด้วยซ้ำ"
"ใช่พ่อ เขาพูดถูก ผมเข้าใจผิดเอง ไม่ใช่โรงแรม แต่เป็นโรงเตี้ยม"
เสี่ยวชิงอธิบายอย่างจริงจังเต็มหน้า
ไป๋สูหลินหน้าเหม็น "นั่นมันต่างกันตรงไหน?"
"พ่อ จริง ๆ ไม่มีผู้หญิงเลย ผมรักษาตัวเป็น จะไปทำเรื่องที่ผิดต่อตั้นจวงได้ยังไง"
"ใช่!" ซีเหมินยุนอี้พุ่งตัวออกมา "เสี่ยวชิง แกอย่ามาพูดเพี้ยน ๆ ตรงนี้สิ"
อู๋ไป๋หน้าดำคล้ำทันที
เขารู้ว่าซีเหมินยุนอี้แน่นอนไม่ได้มาช่วยเขาหรอก
เห็นซีเหมินยุนอี้เดินเข้ามา คว้าแขนเสี่ยวชิงลากเดินออกไปทันที แถมยังตำหนิว่า
"แกไม่เห็นหรือไง ท่านผู้อาวุโสนั่งอยู่ตรงนี้ เรื่องผู้หญิงคนนั้นพูดได้ยังไง? อย่าลืมนะ ลุงอู๋เป็นเพื่อนกันเรา"
อู๋ไป๋แทบร้องไห้ไม่ออก แกจะตะโกนอีกดังกว่านี้อีกไหม คนหูหนวกยังได้ยินหมด
"อู๋ไป๋ เอามาพูดให้ชัดทีนะ"
หน้าไป๋สูหลินเขียวคล้ำ
"พ่อ สองคนนี้นิสัยเป็นยังไงพ่อยังไม่รู้อีกเหรอ? เขาสองคนชอบแค่ให้โลกยิ่งระส่ำระสายยิ่งดี"