โรงพยาบาลประจำเมืองจิ้นเจียง หน้าห้องคลอดแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
สามร่างวิ่งกรูมาอย่างเต็มที่
ร่างเล็ก ๆ สองร่างเห็นได้ก่อนใคร หน้าน้อยยิ้มแฉ่ง วิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
อู๋ไป๋ก้มตัวลง อุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองขึ้นมาในอ้อมกอดทันที
"พ่อ ถังถังคิดถึงพ่อมากเลย"
"ตัวกลม ๆ ก็เหมือนกัน"
เจ้าตัวเล็กทั้งสองโอบกอดคออู๋ไป๋ไว้แนบแน่นไม่ยอมปล่อย
อู๋ไป๋หอมแก้มนุ่ม ๆ ของทั้งสองฟองหนึ่งครั้ง
"พ่อก็คิดถึงพวกเธอเหมือนกัน"
"พ่อ ไปดูแม่สิ แม่กำลังจะคลอดน้องสาวให้พวกเราแล้ว เมื่อกี้แม่ปวดท้องแสนสาหัสเลย"
อู๋ไป๋อุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองเดินเข้าไป
ทุกคนเดินเข้ามารายล้อม
อู๋ไป๋เห็นไป๋ซูหลินหน้าเคร่งขรึม ก็หดคอเล็กน้อย
หายไปนานขนาดนี้ คงต้องโดนด่าหยาบ ๆ สักรอบแน่นอน
เขารีบถาม: "ตั้นจวงเป็นยังไงบ้าง?"
"เข้าไปได้หนึ่งชั่วโมงแล้ว คงใกล้คลอดแล้วล่ะ"
อู๋ไป๋ตั้งหูฟัง แอบได้ยินเสียงร้องโหยหวนของหลินตั้นจวงลอยมาแต่ไกล
ถึงจะเป็นผู้ฝึกตน แต่สุดท้ายก็เป็นมนุษย์ ความเจ็บปวดตอนคลอดก็ไม่ได้เบาบางลงแม้แต่น้อย
ขณะนั้นเอง หญิงพยาบาลในชุดกาวน์ขาวเดินออกมา "คุณแม่คลอดครั้งแรก จิตใจตื่นตระหนก คลอดได้ไม่ราบรื่น สามีอยู่ตรงไหน?"
"ผม... ผม..." อู๋ไป๋ตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกัก
"เข้าไปเป็นกำลังใจให้"
อู๋ไป๋กลืนน้ำลายลงคอ เขาเคยเผชิญอันตรายมานับไม่ถ้วน จิตใจมั่นคงดั่งหน้าผา แต่ตอนนี้กลับใจสั่นหอบเป็นบ้า
"ยังจะงงอยู่ทำไม เดี๋ยวนั้นเลย ตามเข้ามา!"
อู๋ไป๋วางเจ้าตัวเล็กทั้งสองลง ฆ่าเชื้อทำความสะอาดตัวเอง แล้วรีบตามหญิงพยาบาลเข้าไปในห้องคลอด
พอเข้าไป หัวใจของอู๋ไป๋ก็บีบแน่นขึ้นมาทันที
หลินตั้นจวงนอนอยู่บนเตียงคลอด ใบหน้าซีดขาว เส้นผ้าพลิ้วหน้าผากเปียกปอนไปด้วยเหงื่อ เห็นชัดว่าอ่อนแรงอย่างมาก
หัวใจของอู๋ไป๋เหมือนถูกใครบีบรัดเอาไว้แน่น
เขารู้ว่าการคลอดเจ็บปวดแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าหลินตั้นจวงที่เป็นผู้ฝึกตนจะถูกทรมานจนได้ขนาดนี้
"ภรรยา..."
อู๋ไป๋เดินเข้าไป กุมมือหลินตั้นจวงไว้ ตาเต็มไปด้วยความสงสาร
หลินตั้นจวงมองเขาอย่างอ่อนล้า ดวงตาขยายกว้างทันที
เธอเห็นภาพหลอกไปเองหรือเนี่ย?
อู๋ไป๋อยู่ที่ภูมิประเทศเซียน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?