แม้จอมมารทั้งหกจะอยู่ขั้นแดนมารสวรรค์ แต่ภายใต้การหนุนเสริมของเกล็ดมังกร อู๋ไป๋สังหารพวกมันราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
คาดว่าพวกมันคงฝันไปก็ไม่ถึงว่า ต่อให้ดาบเดียวของอู๋ไป๋ก็ยังต้านไม่อยู่
“พุ่บ!”
“พุ่บ!”
“พุ่บ!”
อู๋ไป๋ฟันดาบ หนึ่งดาบหนึ่งศพ
สุดท้ายก็เหลือเพียงจอมมารหก
จอมมารหกหน้าซีดเผือด เห็นจอมมารตนอื่นถูกสังหาร ขาก็สั่นระริก
“จอมมารหก อยากตายแบบไหน?”
อู๋ไป๋ชี้หน้าขาเขาด้วยกระบี่กว้าง ยิ้มเยาะ “คุยกันหน่อย บอกฉันหน่อยว่าไฟวิเศษที่แกรู้อยู่ที่ไหน? ฉันจะได้ไว้ชีวิตแก”
จอมมารหกหรี่ตาลง “แกรู้ได้ยังไง?”
“แกแสดงออกชัดเกินไป ไม่ต้องพูดถึงฉันเลย คนโง่ก็ยังดูออก”
จอมมารหกหัวเราะเย็น “บอกแกไปแล้วจะได้อะไร? อู๋ไป๋ แกต้องตายแน่ บอกแกไปแกก็ไม่ได้ไฟวิเศษมาครองหรอก”
“เรื่องนั้นเรื่องฉัน ฉันแค่ถามว่าแกจะบอกหรือไม่บอก?”
จอมมารหกมองอู๋ไป๋หน้าตาเฉย “แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก”
อู๋ไป๋ “โอ๋” ออกมาอย่างเฉยเมย!
แล้วก็ฟันเขาขาดหนึ่งดาบ
ยื่นมือไปดูด แหวนมิติของจอมมารหกก็ตกมาอยู่ในมือเขา
แหวนมิติของจอมมารทั้งหก ตกมาอยู่ในมือเขาหมดแล้ว
อู๋ไป๋รู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ ปล้นแหวนมิติพวกมันไปก็แค่นิสัยติดตัว
จอมมารทั้งหกอาจจะฟื้นคืนชีพได้อีก
อู๋ไป๋หันไปมองซีเหมินหยุนอี้ “ไอ้โง่ ตอนนี้แหละ รีบไปเดี๋ยวนี้”
“หึหึ...แกอยากผลักฉันไปให้พ้น แล้วตัวเองออกโรงคนเดียว ประตูก็ไม่มีหรอก”
อู๋ไป๋: ???
“ฉันบอกแกไว้นะ อย่าคิดจะทำให้ฉันสลบ ไม่งั้นฉันจะฆ่าตัวตายทันที ฉันพูดจริง”