"แผละ!"
เถาวัลย์เส้นหนึ่งพุ่งฟาดใส่ซีเหมินอวิ๋นอี้
เสียงหวูดเฉี่ยวอากาศที่เสียดแทงหูทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ เขารีบถลาตัวหลบออกไปด้านข้าง
แต่ทว่า เถาวัลย์อีกเส้นหนึ่งราวกับงูพิษที่จ้องจู่โจม พุ่งทะยานเข้ามาเหมือนสายฟ้า ฟาดเข้าที่แผ่นหลังของซีเหมินอวิ๋นอี้อย่างแรง
ชั่วพริบตา หนังและเนื้อแตกกระจุย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้องกรีดด้วยความเจ็บปวด!
ไม่ทันให้เขามีโอกาสตั้งตัว เถาวัลย์เหล่านี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แถมยังเหนียวแน่นเป็นพิเศษ รวดเร็วจนรัดตัวซีเหมินอวิ๋นอี้ไว้มิดชิด
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถูกแขวนกลางอากาศเช่นเดียวกับอู๋ไป๋
"ไอ้อู๋ นี่เราจบกันแบบนี้เลยเหรอ?"
แผ่นหลังของซีเหมินอวิ๋นอี้แตกกระจุย เลือดไหลทะลัก เลือดที่ไหลลงมาล้วนถูกเถาวัลย์ดูดซับไปจนหมด
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น ยังไม่ทันได้เริ่มศึกก็แพ้พ่ายตายก่อนเสียแล้ว
เขาเองก็ไม่ยอมจำนน แต่จะมีทางเลือกอะไรได้เล่า?
ตอนนี้เขาหมดแรงสิ้นเรี่ยวแรง ประคองตัวเองยังแทบไม่ไหว
"มดปลวกตัวน้อย บังอาจคิดเป็นศัตรูกับข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง"
ในขณะนั้น เสียงราวกับฟ้าร้องครืนก็ดังลงมาจากเบื้องบน
"มารไร้รูป?" อู๋ไป๋เอ่ยถาม
"อู๋ไป๋ เจ้าบังอาจคิดทำลายแผนการใหญ่ของข้า เสียดายที่ลืมไปว่าเจ้าเป็นเพียงมดปลวก ด้วงงวงงัดไม้โดยไม่รู้จักประมาณตน"
"เจ้าสำหรับข้าแล้วไม่มีความสำคัญอะไร แต่ข้าเกลียดเจ้ามาก จึงตัดสินใจดูดเลือดเนื้อของเจ้าทั้งสองให้แห้งผาก"
มารไร้รูปเอ่ยด้วยวาจาอำมหิต
แต่อู๋ไป๋กลับนิ่งสงบผิดปกติ
"เจ้าเอ่ยปากดูถูกพวกเราอยู่ตลอด แต่ในใจกลับเกรงกลัวพวกเรา น่าขันจริง ๆ"
มารไร้รูปหัวเราะด้วยความโกรธจัด "ข้าจะกลัวมดปลวกตัวจิ๋วอย่างเจ้าสองคนงั้นหรือ?"