ศัตรูมีความสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ นี่คือสิ่งที่อู๋ไป๋กังวลที่สุด
หากทุกคนพลัดหลงกัน และศัตรูแปลงร่างเป็นหนึ่งในพวกเรา แล้วจู่โจมแอบแฝง จะป้องกันได้ยากมาก
ดังนั้น การผูกทุกคนไว้ด้วยกันคือทางออกที่ดีที่สุด
"ทุกคนระวังตัว!"
อู๋ไป๋ถือดาบใหญ่เปิดทางนำหน้า
เดินไปได้ราวสิบกว่า ลี้ ก็ไม่มีใครปรากฏตัวอีก
เจ้าหน้าไร้รูปนั่นเหมือนจะหายไปแล้ว
แต่อู๋ไป๋ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ในสถานที่แบบนี้ ความประมาทคือสิ่งที่อันตรายที่สุด
"อ๊า..."
ทันใดนั้น จู่อ๋องก็ร้องตกใจ ร่างทั้งร่างพุ่งออกไป
ทุกคนตกใจสะดุ้ง
โชคดีที่จู่อ๋องมีโซ่ชีวิตมรณะพันอยู่ที่เอว อู๋ไป๋ดึงโซ่ชีวิตมรณะ แรงสองฝั่งดึงรั้งกัน จู่อ๋องจึงลอยค้างอยู่สูงจากพื้นกว่า 1 เมตร
จู่อ๋องยกมือขึ้นฟันออกไปหลายสายพลังอันเฉียบคม
เสียงฟิ้ว!
เหมือนมีอะไรถูกฟันขาด
ตัวคนก็ถูกอู๋ไป๋ดึงกลับมาได้
"เห็นอะไรไหม?" ซือเจวี๋ยถาม
จู่อ๋องไม่ตอบ ก้มลงมอง เห็นเพียงเถาไม้แห้งเส้นหนึ่งพันอยู่ที่ข้อเท้าของนาง
อู๋ไป๋ตั้งใจจะดูว่าเถาไม้แห้งนี่คืออะไร แต่ยังไม่ทันได้แตะ เถาไม้แห้งก็กลายเป็นผุยผงไปต่อหน้า
"นี่มันผีอะไร?" อาธีน่าขมวดคิ้ว
จู่อ๋องเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง สิ่งนี้จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา พันข้อเท้านางไว้ รวดเร็วจนนางไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัว
ถ้าไม่ใช่เพราะโซ่ชีวิตมรณะของอู๋ไป๋ นางเกรงว่าจะถูกฉุดเข้าไปในหมอกดำแล้ว
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วมุ่น ญาณของเขาปกคลุมรอบข้างเป็นรัศมีหลายสิบเมตรตลอดเวลา แล้วเจ้าสิ่งนี้ปรากฏขึ้นมาได้ยังไงแม้แต่เขายังไม่รู้เลย