อู๋ไป๋พาพวกพ้องหนีมาถึงที่ปลอดภัยจึงหยุดลง
"ชัวชัวชัว!"
สิบนิ้วพลิ้วไหว ประสานมือเป็นพิมพ์มุทรารวดเร็ว
ลายอักขระประหลาดหลายเส้นเรืองรองวาบเข้าไปจมกลางหน้าผากของทุกคน
คาถาชำระจิต—เป็นวิธีบำรุงจิตวิญญาณเทพและสติปัญญา
ทุกคนรู้สึกเพียงความเย็นวาบที่กลางหน้าผาก จากนั้นพลังงานอันผ่อนคลายไหลเวียนไปทั่วร่าง พวกเขาก็มีสติกลับคืนมาทันที
มู่จิ่วโจวรู้สึกบนใบหน้าเย็นเฉียบ ยกมือขึ้นลูบก็พบว่าน้ำตาเต็มหน้า
เขาตกตะลึง กำลังจะถาม ก็ได้ยินจู่วางพูดขึ้นก่อน: "โอ้โห... ซือเจวี๋ย นายร้องไห้ทำไมเนี่ย?"
ซือเจวี๋ยหน้าแดงก่ำ รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวก ๆ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอจำได้เลือนรางว่าก่อนหน้านี้ความเศร้าเกิดขึ้นในใจ รู้สึกว่าตัวเองทำผิดมหันต์ ควบคุมตัวเองไม่อยู่
"ซือเจวี๋ย เรียกย่าเร็ว"
ซือเจวี๋ย: "...นายบ้าหรือเปล่า?"
จู่วางหัวเราะคิกคัก "ดีหน่อย ยังไม่บ้า! อยู่ดี ๆ นายร้องไห้ทำไม?"
ซือเจวี๋ยมองนาง "เหมือนนายไม่ได้ร้องไห้เลยนี่นา"
"นายจะมาวุ่นวายอะไรกับฉัน ฉันสมัครใจ"
ซือเจวี๋ยเม้มปาก มองไปทางอู๋ไป๋ แล้วถาม "เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?"
"เสียงร้องโหยหวนพวกนั้นมีปัญหา มันมีผลต่อสติของคนได้"
ซือเจวี๋ยขมวดคิ้ว "ฉันก็ว่าน่ะสิ เมื่อกี้จู่ ๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองชั่วร้ายเหลือเกิน มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะปลดปล่อยได้"
"นายรู้จักตัวเองดีจริง ๆ นี่นา เจ้าสัตว์บาปอย่างนาย ชั่วร้ายเหลือเกินจริง ๆ" จู่วางฉวยโอกาสแซว