หลินตั้นจวงหนีออกจากท้องพระโรงใหญ่ มองเห็นสภาพแวดล้อมภายนอกชัดเจน กลับเต็มไปด้วยความงุนงง
ที่นี่คือที่ใด?
ระยะพันลี้แร้นแค้นว่างเปล่า มองไปล้วนแต่ความแห้งแล้ง
"จับนางไว้ อย่าให้นางหนีไปได้!"
เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น
ใจของหลินตั้นจวงรัดแน่น หญิงชราหน้าตาน่าเกลียดนั่นก็ปรากฏตัวตามคาด
ในเวลาเดียวกัน รอบด้านปรากฏกลุ่มชุดดำจำนวนมาก ในนั้นมีไม่น้อยที่เป็นยอดฝีมือ
ต่อให้มีแค่กลุ่มชุดดำที่กำลังตามนางตอนนี้ นางก็สู้ไม่ได้ ในสภาพที่ไข่มุกอสูรไม่ปะทุออกมา ระดับพลังของนางก็เป็นเพียงขั้นสูงระดับมนุษย์เท่านั้น
หลินตั้นจวงไม่มีเวลาคิดให้ละเอียด กระตุ้นพลังมุ่งตรงไปยังเทือกเขาสลับซับซ้อนที่อยู่ไกลออกไป
น่าเสียดาย ก่อนที่นางจะวิ่งออกไปได้ไกล เบื้องหลังก็มีเสียงทะลวงอากาศดังขึ้น
หลินตั้นจวงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ในใจยิ้มขมขื่น เห็นหญิงชราหน้าตาน่าเกลียดพาคนไล่ตามมาแล้ว
ความเร็วของหญิงชรารวดเร็วประหลาด หาใช่นางจะเทียบได้
"อีทราม เจ้าอยากหนี? ฝันไปเถอะ"
หญิงชราเกลียดหลินตั้นจวงเข้ากระดูกดำ น้ำเสียงแหลมแสบแก้วหู พร้อมความแค้นไม่สิ้นสุด
"จะตายก็ตายไปด้วยกัน!"
หลินตั้นจวงหันกายกะทันหัน สะบัดมือรวดเร็ว แสงทองคำสายหนึ่งมุ่งตรงเข้าหาหญิงชราดั่งสายฟ้าแลบ
หญิงชราที่ไล่ตามอย่างกระชั้นชิดเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หยุดลงอย่างทุลักทุเล แล้วทะยานถอยหลังออกดั่งสายฟ้าแลบ
ลำแสงทองที่หลินตั้นจวงยิงออกไปจมหายลงในพื้นดินโดยตรง
หญิงชราไม่กล้าหยุด ถอยเร็วกว่าตอนไล่ตามเสียอีก
แต่รออยู่นานมาก กลับไม่เห็นแสงทองที่หลินตั้นจวงส่งออกไปมีปฏิกิริยาใดๆ?