โม่เหยียนเห็นดังนั้น กระแสความหนาวเย็นรุนแรงวาบไปทั่วร่าง
เขาได้กลิ่นไอแห่งความตาย
"ตูม!"
ไอมารรอบตัวพวยพุ่ง เงามารยักษ์ด้านหลังยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มประหลาด
"ตูมมม!"
ลูกธนูยาวกว่ายี่สิบเมตรแปรเปลี่ยนเป็นหอกสงครามอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าใส่สังหารโม่เหยียน
โม่เหยียนคำรามกร้าว กำหมัดทั้งสองแน่น แล้วทุบลงกลางอากาศ
เงามารยักษ์นั้นก็เหวี่ยงหมัดทั้งสองเช่นกัน กระแทกอย่างแรงลงบนลูกธนู
"ตูม!"
เงามารกับลูกธนูระเบิดออกเกือบจะพร้อมกัน
ปราณมรณะอันน่าสะพรึงกลัวพัดพาไอมารไปด้วย ก่อตัวเป็นเมฆดำคลุ้งคลั่ง ม้วนซัดกวาดไปทั่วทุกทิศทาง
ที่ใดที่มันผ่านไป พื้นดินถูกเชิดขึ้นสามฉื่อ ภายในระยะพันเมตรถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง
ฟิ้ว! อู๋ไป๋กระอักเลือดออกมามาก ลำตัวกระเด็นถอยหลังเหมือนลูกปืนใหญ่ เมื่อตกถึงพื้นก็ไถดินเป็นร่องลึก
โม่เหยียนก็กระอักเลือดมากเช่นกัน เลือดสาดกระจายกลางเวหา ร่างปลิวออกไปกระแทกเข้ากับกำแพงหินของภูเขาเฟิ่งหมิง พังทลายกำแพงหินเป็นวงกว้าง ร่างทั้งร่างถูกเสียบจมอยู่ข้างใน
ต่างฝ่ายต่างพ่ายยับ
อู๋ไป๋พยายามพยุงตัวอย่างทุลักทุเล แล้วกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
"อู๋เฒ่า"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งเข้ามา "นายเป็นไงบ้าง?"
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น "หมอนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ รับมือนานหน่อย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้นัยน์ตาฉายแววสังหาร มองไปที่โม่เหยียนซึ่งจมอยู่ในกำแพงหิน "ถือโอกาสที่เขาบาดเจ็บ เอาชีวิตเขา! อู๋เฒ่านายรอแป๊บ ข้าจะไปปลิดไอ้สารเลวนี่ก่อน"