คนชุดดำก็กลัวเหมือนกัน แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของยายแก่ ต้องเดินหน้าต่อไปอย่างหวาดหวั่น
แต่เมื่อพวกเขาขุดสิ่งที่หลินตั้นจวงฝังไว้ขึ้นมา สีหน้าทุกคนดูย่ำแย่
หินก้อนหนึ่ง หลินตั้นจวงฝังแค่หินก้อนเดียว
พวกเขาถูกหลอกอีกแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงสีหน้าของยายแก่เลย มันเขียวคล้ำอย่างยิ่ง
"ตามไป!"
ยายแก่ตะโกนเสียงแหลม ด้วยความโกรธแค้น
หลินตั้นจวงวิ่งหนีพลางหันหลังกลับมามอง ถ้าหนีเข้าไปในภูเขาลูกใหญ่ที่อยู่ไกลๆ ได้ บนภูเขามีเส้นทางตัดผ่านไปมา เธอก็จะมีโอกาสหลบหนี
แต่ความต่างของพลังทำให้เธอจนใจยิ่งนัก
ยายแก่ถูกยั่วโทสะ ความเร็วยิ่งกว่าเดิม นำคนไล่ตามมาติดๆ ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายกระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ
หลินตั้นจวงไม่มีทางเลือก เธอเหลือบตามองไปข้างหน้า เห็นก้อนหินประหลาดนูนขึ้นมาก้อนหนึ่งอยู่ไม่ไกล เธอแวบร่างไปหลบหลังก้อนหินประหลาดนั้น
ยายแก่ก็เห็นเช่นกัน โบกมือ ทุกคนจึงชะลอความเร็วลง
เมื่ออยู่ห่างจากหินยักษ์หลายสิบเมตรพวกเขาก็หยุด
ยายแก่และพรรคพวกหวาดกลัวเกล็ดมังกรในมือของหลินตั้นจวงมาก
"นังแพศยา เจ้าหนีไม่รอดหรอก ยังไม่รีบยอมจำนนแต่โดยดี"
ยายแก่ตะคอกเสียงแหลม
หลินตั้นจวงเดินออกมาจากด้านหลังหินยักษ์ แล้วรีบซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ข้างหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ยิ้มขื่นกล่าวว่า "ก็ได้ ฉันยอมจำนน"
ยายแก่สายตาล่อกแล่ก นางเห็นว่าตอนที่หลินตั้นจวงซ่อนมือไว้ข้างหลังนั้น มือเปื้อนโคลนเต็มไปหมด แล้วอาวุธร้ายแรงในมือของเธอก็หายไปด้วย