อู๋ไป๋ดีใจสุดขีด ตอนนี้เขากระตุกแขนทีเดียวมีแรงตั้งแสนชั่ง
ตอนที่เขาอยู่ทวีปอู่จี๋ ก้าวสู่ขั้นเทพนั้น กระตุกแขนทีเดียวก็แค่หกเจ็ดหมื่นชั่ง
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
หรือว่าเดินตามทางเก่าใหม่ รากฐานจะมั่นคงกว่า?
ไม่ใช่...เป็นเพราะเลือดสมบัติกิเลนกับเลือดสมบัติมังกรแท้ แต่ละเซลล์ของเขาถูกเลือดสมบัติสองชนิดนี้หลอมขึ้นใหม่ ร่างกายถึงได้แข็งแกร่งกว่าตอนอยู่ทวีปอู่จี๋
อู๋ไป๋ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ด้วยความช่วยเหลือของอู๋ไป๋ อาการบาดเจ็บของซีเหมินอวิ๋นอี้และคนอื่นๆ ก็หายดีแล้ว อาการพวกเขาไม่หนักตั้งแต่แรก
อู๋ไป๋ให้ลูกน้องคนหนึ่งของซีเหมินอวิ๋นอี้แบกมู่จิ่วโจว
พวกที่เหลือเริ่มช่วยกันขนประตูมิติ
"ผมเรียกหนึ่งสองสาม ทุกคนออกแรงพร้อมกัน"
"หนึ่ง สอง สาม ฮึบ!"
อู๋ไป๋ ซีเหมินอวิ๋นอี้ ชิงลวน และผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ระดับสูงอีกสามคน เปล่งเสียงคำรามพลางยกก้อนหินดำขึ้นมา
อู๋ไป๋ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมคนเราตอนออกแรงถึงต้องส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว อาจจะเป็นการให้กำลังใจตัวเองกระมัง
พวกเขาหอบก้อนหินดำเคลื่อนตัวไปช้าๆ แต่ละคนหน้าแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกร็ง กระทั่งเส้นเลือดบนหน้าผากยังปูดโปน
แต่เดินไปได้แค่สิบกว่าเมตร ซีเหมินอวิ๋นอี้กับพวกก็รับไม่ไหวแล้ว
"เฒ่าอู๋ ไม่ไหวแล้ว ข้าเอวแทบหักแล้ว วางพักก่อนเถอะ"
อู๋ไป๋พูดไม่ออก "ไม่ไหว พอพักแล้วกำลังจะถดถอย วางปุ๊บก็ยกไม่ขึ้นอีกแล้ว"